|
كاهش شنوايي هدايتي :
هر اختلالي در مجراي گوش خارجي ،
پرده گوش يا استخوانچه ها كه مانع رسيدن صدا به
حلزون شود باعث كاهش شنوايي هدايتي مي شود . علل
كاهش شنوايي هدايتي را مي توان به دو دسته
مادرزادي و اكتسابي تقسيم بندي كرد .
مجراي شنوايي خارجي ممكن است به
صورت مادرزادي با آترزي همراه باشد ( با يا بدون
دفورميتي لاله گوش يا فك تحتاني ) يا بصورت
اكتسابي توسط سرومن متراكم ( شايعترين علت ) اجسام
خارجي ، تومورها و تورم ( اوتيت خارجي ) دچار
انسداد شود . در سندرم تريچر
–
كالينز ( ديس استوزمنديبولوفاسيال ) كه با
اختلالات گوش خارجي و مياني ، آژنزي فك تحتاني ،
تكامل غير طبيعي مژه ها ( بخش داخلي پلك تحتاني )
و هيپوپلازي استخوانهاي ناحيه مالار مشخص مي شود
ممكن است فرد به علت دفورميتي هاي گوش خارجي و
مياني دچار كاهش شنوايي شود .
از ديگر علل كاهش شنوايي هدايتي
ميتوان ضخيم شدن ( تمپانواسكلروز ) ، اسكاري شدن ،
سوراخ شدن يا رتراكسيون پرده صماخ ، تجمع مايع (
چرك سرم يا خون ) يا چسبندگي در گوش مياني ،
تومورهاي گوش مياني ، بي حركتي يا كاهش حركت
استخوانچه ها ( تمپانواسكلروز يا اتواسكلروز ) يا
فقدان استخوانچه ها را نام برد . تقريبا“ تمام
موارد كاهش شنوايي ناشي از آسيب پرده گوش يا گوش
مياني را ميتوان با روشهاي جراحي ميكروسكوپي اصلاح
كرد.
درمان كاهش شنوايي هدايتي :
كاهش شنوايي در اثر سرومن : سه روش
براي پاكسازي مجرا از سرومن وجود دارد كه شاملند
بر خارج كردن سرومن به كمك قاشقك سرومن زير ديد
مستقيم ) ساده ترين روش ) ، شستشوي مجرا و ساكشن (
جهت چرك و سرومن نرم ) .
كاهش شنوايي در اثر اوتيت مدياي
سروز :
در بسياري از بيماران مبتلا به
اوتيت مدياي سروز خارج كردن ترشحات موكوئيد غليظ
از گوش مياني لازم مي شود . براي اين كار يك برش
شعاعي بر پرده تمپان ( ميرنگو نومي ) ايجاد مي
كنيم و ترشحات را به كمك ساكشن و در موارد ترشحات
بسيار غليظ به كمك ساكشن و فورسپس خارج مي سازيم .
مي توان با دميدن هوا از طريق شيپور استاش اين
ترشحات را با هر غلظتي خارج كرد . در بالغين
ميرنگو تومي عموما“ در ربع قدامي
–
تحتاني پرده صماخ انجام مي شود . ميرنگوتومي را مي
توان در بالغين با
iontophoresis
و
يا بي حسي موضعي انجام داد ولي در كودكان ممكن است
داروهاي بيهوشي كوتاه اثر لازم شود . غالبا“ پس از
تخليه ترشحات ، شنوايي فرد به حالت طبيعي باز مي
گردد . در بيماران مبتلا به اوتيت مدياي سروز
راجعه مزمن غالبا“ ميرنگوتومي لازم مي شود كه
معمولا“ به منظور گذاشتنVT
(
لوله تهويه ) صورت مي گيرد. اين لوله تهويه گوش
مياني را امكانپذير كرده ، با تسريع رفع انسداد
شيپور استاش ، به جلوگيري از ايجاد فشار منفي در
گوش مياني كمك مي كند . ناحيه ميرنگوتومي اطراف
لوله ظرف چند ساعت ترميم مي شود . لوله را مي توان
در محل نگه داشت ( عموما“ حدود 6 ماه ) تا اين كه
خود به بخود بيرون بيفتد . در مواردي كه بقاي
طولاني لوله لازم است مي توان از لوله هايي كه لبه
بزرگ دارند ( نظير لوله
Goode
درسمت چپ ) استفاده كرد . به خاطر اين كه در كوكان
، اوتيت مدياي سروز ممكن است با آدنوئيدهاي بزرگ
يا راجعه و سينوزيت مزمن در ارتباط باشد ، گاه
آدنوئيدكتومي براي اين كودكان لازم مي شود .
كاهش شنوايي دراثر آترزي مجرا :
تقريبا“ در همه بيماراني كه آترزي مجرا و لاله گوش
طبيعي دارند حلزون طبيعي است . دراين بيماران مي
توان از وسايل كمك شنوايي استفاده كرد يا اقدام به
جراحي نمود . طي اين جراحي ابتدا از طريق برش
endaural
ناحيه منفذ استخواني شناسايي مي شو د. سپس يك بيضي
شكل از قشر استخوان در بالا و پشت ناحيه آترزي ،
درست خلف مفصل تمپورومنديبولار برداشته مي شود تا
كف گوش مياني در معرض ديد قرار گيرد . آنقدر تشريح
را جلو مي برند تا استخوانهاي گوش مياني در معرض
ديد قرار گيرد . اگراستخوانهاي چكشي و سنداني به
هم چسبيده و ثابت باشند آنها را برداشته و استخوان
ركابي را درمحل نگه مي داريم ولي اگرحالت طبيعي يا
متحرك داشته باشند آنها را نيز نگه مي داريم .
درنهايت گوش مياني را با فاسيا و حفره را با گرافت
پوستي مي پوشانند و مجراي خارجي را مقداري گشادتر
مي كنند . خطر اين عمل جراحي احتمال آسيب عصب
فاسيال مي باشد ،لذا در موارد يكطرفه كه گوش
مقابل طبيعي است عموما“ عمل جراحي توصيه نمي شود .
در موارد دو طرفه ، عمل جراحي بايد قبل از 6 سالگي
انجام شود .
كاهش شنوايي در اثر ساير نقايص
مادرزادي : در بيماراني كه از ابتداي زندگي خود
كاهش شنوايي هدايت داشته اند و پرده تمپان آنها
طبيعي يا نسبتا“ طبيعي بوده است ( بدون ابتلا به
اتواسكلروز ) بايد به فكر اختلالات مادرزادي
استخوانچه هاي گوش مياني بود . متاسفانه تشخيص اين
بيماريها مشكل بوده و ممكن است تمپانوتومي تجسسي
( و درصورت امكان اصلاح جراحي در همان جلسه ) لازم
شود . در اين حالت اگر پايه بلند استخوان سنداني
موجود نباشد ، باقيمانده استخوان سنداني را در بين
استخوانهاي چكشي و ركابي قرار ميدهند . اگر فقط
زائده لنتيكولر استخوان سنداني وجود نداشته باشد
مي توان قطعه اي از غضروف تراگوس يا قطعه اي از
خود استخوان سنداني را بجاي آن قرار داد . گاه
استخوانهاي چكشي و سنداني در ناحيه اپي تمپان به
هم چسبيده اند كه بايد هر دو آنها برداشته شود .
گاه دربعضي موارد لازم مي شود پروتزي از استخوانچه
ها در محل كار گذاشته شود .
كاهش شنوايي دراثر اوتيت مدياي
چركي مزمن : در گذشته جهت ريشه كني عفونت از گوش
مياني ، از ماستوييدكتومي راديكال يا راديكال
مديفيه استفاده مي كردند كه طي آن يك قسمت يا تمام
پرده تمپان ، مخاط گوش مياني و استخوانهاي چكشي و
سنداني برداشته مي شد . امروزه ازاين عمل به ندرت
استفاده ميشود .
منابع:
1- کتاب جراحی گوش و حلق و بینی
کامینگز ، چاپ چهارم ، سال 2005
2- کتاب گوش و حلق و بینی دیویس
1990
3- کتاب اسنشیل گوش و حلق و بینی ،
چاپ هقتم ، سال 1999
| 
