|
پرده صماخ :
به استثناي ثابت شدن پايه استخوان
ركابي ( اتواسكلروز ) و در رفتگي استخوانچه ها
تقريبا“ تمام بيماريهاي گوش مياني به صورت
تغييراتي درموقعيت ، رنگ و شكل پرده صماخ منعكس مي
شوند . تغييرات التهابي در داخل لايه هاي پرده
صماخ ممكن است موجب پيدايش وزيكول هايي در پرده
شوند . به اين حالت ميرنژيت بولوز گفته مي شود كه
گاهي در عفونت هاي ويروسي رخ مي دهد . در اوتيت
مياني سروز ، پرده صماخ تو رفته و محو است و
معمولا“ رنگ كهربايي دارد . گاهي از اوقات يك سطح
هوا
–
مايع و يا حبابهاي هوا در مايع گوش مياني قابل
مشاهده هستند . دراوتيت مياني چركي تجمع چرك باعث
افزايش فشار گوش مياني و بيرون زدگي پرده صماخ مي
شود . در اين حالت شاخص هاي آناتوميك پرده صماخ
محو است . چسبندگي هاي آناتوميك پرده صماخ محو است
. چسبندگيهاي گوش مياني مي توانند موجب تورفتگي نا
منظم پرده شوند . كلستاتومهاي ماستوييد يا حفره
اپي تمپان غالبا“ با سوراخ پرده صماخ و ترشح بدبو
همراه هستند . به ندرت يك كلستاتوم ممكن است از
وراي يك پرده سالم قابل مشاهده باشد . در اين
موارد پرده صماخ سفيد و برجسته بنظر مي رسد . اما
نسبت به وضعيت ايجاد شده توسط اوتيت مياني تورم
لوكاليزه تر است . حتي در اتواسكلروز نيز ممكن است
يك رنگ صورتي در پرومنتوري وجود داشته باشد كه از
وراي پرده صماخ قابل مشاهده باشد .
نحوه بي حس كردن پرده صماخ:
لايه بيروني پرده صماخ اپي تليوم
سنگفرشي است و فاقد غشاي مخاطي مي باشد . بنابراين
روشهاي مرسومي كه براي بي حسي موضعي لايه هاي
مخاطي به كار مي رود ، در اين مورد بي اثر هستند .
محلولهاي كوكايين ، پروكايين و يا ليدوكايين كه بي
حسي خوبي براي غشاهاي مخاطي ايجاد مي كنند ، در
مورد پرده صماخ سالم بي اثر هستند . پرده صماخ را
ميتوان با استفاده از محلول
Bonian
كه تركيبي از فنول ،كوكايين و منتول است و يا با
استفاده از محلول اشباع شده فنول به طور نسبي بي
حس نمود . به هر حال بهترين روش بي حس كردن مجراي
گوش و پرده صماخ ، تزريق مقدار كمي ( 1 تا 2 ميلي
ليتر ) از بي حس كننده هاي موضعي نظير ليدوكايين
يا پروكايين به داخل پوست مجراي غضروفي در چند
نقطه است .
تمپانواسكلروز :
تمپانواسكلروز در اثر رسوب مواد
هيالني در گوش مياني و پرده صماخ به دنبال
بيماريهاي التهابي طولاني مدت ( نظير اوتيت مياني
چركي ) رخ مي دهد . اين رسوب ها به رنگ سفيد يا
خاكستري هستند . رسوبات روي پرده صماخ غالبا“ اثري
بر شنوايي ندارند . مگر اين كه آنقدر بزرگ باشند
كه مانع حركت پرده صماخ شوند ، اما در گوش مياني ،
ممكن است تاثير وخيمي بر شنوايي داشته باشند
،زيرا رسوبات مذكور بيشتر در اطراف پايه استخوان
ركابي ايجاد مي شوند و آن را در محل خود ثابت مي
كنند. همچنين در ناحيه اپي تمپان ، تمپانواسكلروز
ممكن است باعث ثابت شدن استتخوانهاي سنداني و چكشي
شود . در موارد مذكور ، تحرك زنجيره استخوانچه اي
مختل مي شود و شنوايي كاهش مي يابد .
سوارخ هاي ترميم يافته :
سوراخهاي پرده صماخ معمولا“ ترميم
مي يابند . اغلب روند ترميم از طريق تكثير لايه
هاي اپي تليال دو طرف پرده صورت مي گيرد و لايه
فيبرو توانايي تكثير ندارد . در نتيجه ناحيه ترميم
يافته حالتي نازك تر، شفاف تر و شل تر از قسمت هاي
ديگر پرده دارد و ممكن است با پرده داراي سوراخ
اشتباه شود . اگر توسط اتوسكوپ پنوماتيك ، فشارهاي
مثبت و منفي در مجراي گوش ايجاد شود ، قسمت ترميم
يافته با دامنه وسيع تري به داخل و خارج مي رود .
اوتيت خارجي درگير كننده پرده صماخ
:
عفونتهاي موضعي مجراي گوش نظير
فورونكل تاثيري بر پرده صماخ ندارند ، اما اوتيت
خارجي چه حاد و چه مزمن ممكن است نماي پرده را
تغيير دهد . لايه بيروني پرده صماخ در امتداد اپي
تليوم سنگفرشي پوشاننده مجراي گوش است . بنابراين
دچار اختلالات مشابهي با پوست مجرا مي شود .
وجود بافت گرانولاسيون بر روي پرده
صماخ :
وجود بافت گرانولاسيون در ناحيه
پره غالبا“ نشانه اين است كه سوراخي در پرده صماخ
وجود دارد و اين بافت از گوش مياني منشاء گرفته
است . با اين وجود گاهي بافت گرانولاسيون از
التهاب اپي تليوم خود پرده صماخ ناشي مي شود . اگر
عفونت گوش مياني وجود نداشته باشد، درمان
،برداشتن بافت گرانولاسيون به وسيله يك فورسپس
كوچك مي باشد .
ميرنگوتومي :
به برش پرده صماخ ميرنگوتومي اطلاق
مي شود . تخليه مايع گوش مياني از طريق برش يا
آسپيراسيون سوزني را پاراسنتز مي نمامند . بهترين
محل براي انجام ميرنگوتومي ، بخش خلفي تحتاني پرده
صماخ است ، زيرا در اين قسمت پرده به راحتي قابل
مشاده بوده و هيچ استخوانچه اي به آن متصل نمي
باشد . ( براساس اكثر كتب مرجع ، بهترين محل
ميرنگوتومي بخش قدامي تحتاني پرده صماخ است) . برش
پرده صماخ نبايد بالاي خطي باشد كه ساعت هاي 3 و 9
را به هم متصل مي كند . به ندرت ممكن است بولب
ژوگولر در موقعيت بالاتري قرار داشته باشد و در
هنگام ميرنگوتومي و سيعترين برش ممكن را ايجاد مي
كردند . امروزه در اوتيت مياني چركي انجام برش
وسيع لازم نيست ، زيرا استفاده توام با آنتي
بيوتيك ها ميزان و مدت ترشح را به ميزان زيادي
كاهش مي دهد .
منابع:
1- کتاب جراحی گوش و حلق و بینی
کامینگز ، چاپ چهارم ، سال 2005
2- کتاب گوش و حلق و بینی دیویس
1990
3- کتاب اسنشیل گوش و حلق و بینی ،
چاپ هقتم ، سال 1999
| 
