تجویز سمعک حیطه تخصصی کیست؟

سلام. پیام همان عنوان می باشد: تجویز سمعک حیطه تخصصی کیست؟

یا سلام

تجویز سمک و نوتوانی شنوائی در حیطه کاری اودیولوژیست است.

در اینکار همکاری متقابل متخصص ENT و نیز اودیولوژیست بسیار کمک کننده است.

انواعی که نیاز به ایمپلانت دارند را جراح گوش انجام میدهد.

نه دكتر - أقا مهدي خودشون شنوايي شناسن !
من ميدونم كه منظور شون از مطرح كردن اين سوال جيه !

جواب رو هم براتون PM كلذاشتم " همكار محترم " !!!! Wink

ارجاع افراد دارای کاهش شنوایی به ادیولوژیست از طرف ENT به چه منظوری می باشد؟

دوست عزیز و همکار گرامی اودیولوژیست...
نمیدانم طرح این سوالات برای چیست؟ اگر مطلبی دارید که موجب اعتراض شماست با کمال راحتی مطرح کنید چون در این تالار ارائه مطالب اگر در چهارچوب قوانین سایت باشد و در هنگام ثبت نام قبول کرده اید، هیچ منعی ندارد.

همکاری در بینی اودیولوژیست ها و متخصصین گوش حلق و بینی برای بهبود وضعیت شنوائی بیمار است. اما اگر این همکاری تبدیل به رقابت مادی شود قطعا اولین نفری که ضرر میکند خود بیمار است.
متاسفانه در کشور ما دید همکاری بین بخشی ضعیف است و ما همکاران باید با احترام به همدیگر راه را برای ارئه خدمات بیشتر به بیمار که نیازمند اصلی است فراهم کنیم.
امیدوارم با ارئه مطالب خود ما را راهنمایی کنید.

من هم منظورتون رو نمي فهمم . پزشك ENT چرا مريض رو مي فرسته پيش ما ؟ پس چكار كنه ؟ خودش سمعك رو تجويز كنه ؟
يعني مي خواي مشاوره و انتخاب و قالب گيري و فيتينگ سمعك و تنظيمش رو و توانبخشي رو خود دكتر انجام بده ؟ يا شايد منظورتون اينه كه هركي كه احساس كم شنوايي داره بايد مستقيما بياد پيش ما ؟؟
من اصلا نمي فهمم .
البته نظر تجويزي و تشخيصي بعضي از پزشكها در مورد سمعك رو اصلا قبول ندارم . اما به همون نسبت اهمال كاري و بي دقتي بعضي از كساني كه تنها عنوان " اديولوژيست " رو يدك ميكشند هم قبول ندارم .
به نظر من هم تجويز سمعك بايد موجب بهبود كيفيت زندگي بيمار " به بهترين حدي كه با توجه به شرايط مقدور است " شود نه اين كه ....
من فكر ميكنم همانقدر كه تعيين نوع سمعك ؛ پشت گوشي يا داخل گوشي ؛ يك گوشي يا دو گوشي بودنش از سوي پزشك چندان كار جالبي نيست ؛ به همان نسبت ديدن اين كه يك پسر بچه سه ساله با افت severe در اين دور و زمانه هنوز برايش سمعك جيبي تجويز شود هم ناراحت كننده است . آن هم سمعك جيبي كه خريداري شده و بابت آن به شنوايي شناسش پول داده شده نه از آن هايي كه بهزيستي ميدهد .

ارجاع افراد دارای کاهش شنوایی به ادیولوژیست از طرف ENT به چه منظوری می باشد؟

شنوایی سنجی

بررسی نوع افت شنوائی

افتراق مشکلات محیطی از سنترال

همفکری برای طراحی پلان درمانی مناسب

بررسی میزان بهبود پس از درمانهای جراحی

اقدام برای نوتوانی شنوایی و تجویز سمعک

اللهم ارزقنا رزقنا حلال الطیبا

سلام
ارجاع مجدد یک فرد 80 ساله با کاهش شنوایی متوسط تا شدید دوطرفه و TM نرمال بدون علامت خاص(وزوز یکطرفه و ... ) از طرف ادیولوژیست به پزشک ENT به چه منظوری است؟

منتظر توضیحات بیشتر و در نهایت فهمیدن منظور شما هستیم؟؟؟؟
Question

با اجازه بزرگترها - حالا فهميدم !!
اول اين كه منظورم انتقاد نبود و فقط خواستم نظرم رو بگم . اما در اين يك مورد كاملا موافقم و من هم دوست دارم نظر پزشكان گوش و گلو و بيني رو بدونم .
آقا ، مريضه بالاي 60 سال داره - تمپانوگرام نرمال - افت شنوايي حسي - عصبي در حد شديد يا حالا مثلا افت نزولي داره ، مثل presbycusis . بدون سرگيجه . رفلكسهاي آكوستيك عالي ، پس مطمئن هستيم كه شوانوم وستيبولر هم نيست . خودش ميگه كه تازه آزمايش خون داده و قند و چربي اش هم نرمال بوده ؛ پيش دكتر هم نرفته و صاف اومده پيش يك شنوايي شناس . شنوايي شناسش ميخواد براش سمعك تجويز كنه .

سوال : آيا واقعا لازمه كه دوباره به پزشك ENT ارجاع داده بشه كه پزشك براش نسخه سمعك بنويسه ؟
براي اين كه خيالتون رو راحت كنم بگم كه كاهش شنوايي اش تدريجي بوده و منيير هم نداره .
اگه اشتباه نكنم منظور اين دوستمون هم پرسيدن همين سوال هست .
البته هيچ از همكارهاي شنوايي يك همچين مريضي رو دوباره ارجاع نمي دن . اما تا اونجا كه مي دونم بر اساس قانون ، ما بايد اين مريض رو اول به پزشك ارجاع بديم .

اين رو هم اضافه كنم كه شنوايي شناساني كه امروز از دانشگاه فارغ التحصيل ميشن نه تنها قادرن آزمايشات شنوايي رو بگيرن و تفسير كنند ، بلكه مي تونند بيماريهاي مربوط به گوش رو كاملا شناسايي كنند و از هم افتراق بدن - اما وارد مبحث درمان نمي شن .

با سلام
به نظر من ارجاع دادن یک نوع مشورت و دخالت دادن یک نفر دیگر در کار تشخیص و درمان بیمار است.
وقتی چنین کاری انجام میشود علاوه بر بروز حس احترام و افزایش شان فرد ارجاع دهنده ، موجب میشود که پزشک نیز اگر مشکلی در تفسیر اختلال شنوائی داشته باشد همین روند را طی نموده و از همکار شنوائی سنج کمک بخواهد. ( چیزی از هیچ کس کم نمیشود)

حال مثالی میزنم:

بیماری به شما مراجعه مینماید و همین خصوصیات که گفتید را دارد و خصوصیاتی مثل وزوز و ... را هم ندارد. تا اینجا قبول؟

شما به پزشک گوش ، گلو و بینی ارجاع نمیدهید، به بیمار سمعک میدهید و بیمار میرود.

پس از چند ماه بیمار میمیرد!!!!

طبق معمول ایران ، همه دنبال مقصرند، اما ایندفعه در بررسی های اولیه نظام پزشکی مشخص میشود بیمار دچار سندرم کوگان بوده و نوع آتیپیک آنرا داشته است و چون پیگیری نشده است دچار عوارض آن و پارگی آئورت و مرگ بیمار شده است.

در سوابق بیمار که بررسی میکنند می بینند که به یک اودیولوژیست مراجعه نموده و ایشان بدون ارجاع ، برای بیمار سمعک تجویز نموده است.

اگر چه ممکن بود با ارجاع بیمار ، باز هم تشخیص بیماری داده نشود ( چون علائم اولیه آتیپیک ممکن است هر کسی را گمراه کند ) اما این ارجاع به قیمت نجات اودیولوژیست از اتهام خواهد بود.

برای یک متخصص گوش ، گلو و بینی افتی ندارد که از یک متخصص شنوائی سنج کمک تفسیر بخواهد و درست هم نیست که متخصص ENT در مطب خود نوار گوش بگیرد.
پس چه عیبی دارد که بیمار توسط دو نفر بررسی شود؟

نمیدانم آیا مطلبم بدرد خورد؟

Rolling Eyes

سلام.
آقای دکتر ربیعی پاسخ شما منو از رویه بحثی که میخواستم پیش بکشم خارج کرد. یک سوال از شما. بیماری به شما برای حساسیت فصلی آبریزش بینی مراجعه میکند. این بیمار درست 1 روز پس از ویزیت شما به رحمت خدا می رود. علت مرگ هم فرضا بیماری قلبی بیمار بوده است. آیا سیستمی وجود دارد که شما را به علت عدم تشخیص بیماری منجر به فوت وی مورد سوال قرار دهد؟ فرضا هم چنین سیستمی باشد مسلما شما به راحتی از خود دفاع میکنید که در مورد بیمار بنا بر شکایت او در حیطه تخصص خود وظیفه تان را انجام داده اید.
ضمنا منظورم از سوال قبلی ارجاع مجدد بیماری است که توسط پزشک معاینه و شرح حال گیری شده است

من به شخصه هیچ تعصبی در مورد سمعک ندارم و تمامی موارد را به همکار شنوایی سنج ارجاع میدهم.

خواهش میکنم منظور خود را واضح توضیح دهید چون من که تا الان متوجه منظور شما از این مطالب نشده ام.

شما بحثی را هنوز شروع نکرده اید و پس از 4 توپیک همچنان در پله اول هستیم.

از اول هم مخالف عنوان توپیک بودم " حیطه تخصصی " !!!؟؟؟ هدف چیست؟

نمیخواهم حساسیت ایجاد کنم و گرنه منهم برای خود دیدگاه هایی دارم.

اما آنچه عقیده دارم این است که همه ما باید تلاش کنیم که بیمار سود ببرد.

مثال بیماری که مطرح نمودم با مثالی که شما مطرح نمودید زمین تا آسمان فرق دارد. بیمار قلبی چه ربطی به رینیت آلرژیک دارد؟ در امتداد هم نیز نیستند.

من یک پزشک هستم و میتوانم بگویم در موقع مراجعه بیمار علائم مثبتی نداشت اما از یک شنوایی سنج هرگز این جواب را قبول نمیکنند.

نمیخواهم با بحث های بیهوده اطاله کلام کنم

ما به علم دوستانمان که صمیمانه هم آنان را دوست داریم ( اودیولوژیست ها ) اعتقاد کامل داریم.

ولی فکر نمیکنید طرح این بحث معما گونه نباشد بهتر است؟

موضوع بیمه ها هم مدنظر داشته باشید

سلام
یک موضوع مربوط تر: شخصی به خاطر کاهش بینایی خود به یک بینایی سنج مراجعه می کند. بینایی سنج پس از اطمینان از ضعف انکساری بینایی بیمار برای وی عینک تجویز میکند. چند ماه بعد این شخص با شکایت دوبینی و تغییر مواج بینایی به پزشک متخصص چشم مراجعه می کند پس از آزمایشات لازم پزشک تشخیص یک تومور در لوب گیجگاهی بیمار میدهد که پیشرفت زیادی نیز نموده است و کار چندانی برای بیمار نمیتوان انجام داد.
آیا بینایی سنج وی به خاطر عدم تشخیص به موقع بیماری مقصر است؟ با اینکه شاید حتی توانایی آنرا داشته است که با شرح حال و معینه دقیق تر تا حدودی پی به موضوع غیر طبیعی ببرد.
همه میدانند که بینایی سنج براساس وظیفه خودش خطایی نکرده است ولی اگر
شما در اینجا ادیولوژیست (شنوایی شناس و نه شنوایی سنج) را در مورد عدم تشخیص یک سندرم کمیاب محدود می کنید به خاطر اینست که هنوز شنوایی شناسی جایگاه خود را نسبت به رشته بینایی سنجی در بین متخصصین و در بین عموم مردم پیدا نکرده است.
حقیقتا حتی پزشک گوش و حلقی که 15 سال کنار یک ادیولوژیست فعالیت داشته هرگز از توانایی های ادیولوژیست آگاهی پیدا نمیکند چون از ابتدا فرمت رابطه بر اساس احتیاط و وابستگی ادیولوژیست به وی بنا میشود و این رابطه هرگز سازنده نمیشود و اگر هم رضایتی باشد معمولا براساس تعارفات و صرفا حرمت های اخلاقی فردی است. ولی قرار نیست بیماری و درمان مردم بر روی چنین ملعبه ای باشد. مثال روشن و صریح در این مورد که به موارد حتی بسیار حاد برای بیماران منجر شده است فراوان دارم. و همکارانم که تجربیات بیشتری از من دارند فراوان تر ولی هرگز آنها را عنوان نمیکنند.
ضمنا در مورد تذکر شما در مورد بیمه ها ما اینجا قرار است درست و غلط را با استدلال و بحث مشخص کنیم نه با تکیه بر قانونی که خودش با همین استدلالات وضع ، اجرا، تغییر و حتی لغو میشود. قانون بیمه ها در مورد سمعک از جمله همین موارد پراشکال است که بایستی اصلاح شود ولی نه در اینجا.

من استدلال شما را کاملا قبول دارم و ایکاش همین توپیک را در ابتدا مطرح میکردید و بحث به اینجا نمی کشید.

دیدگاه خودم را گفتم که به اعتبار علمی همکاران شنوایی سنج اعتقاد دارم. اما همچنان که کار بینایی سنج در تجویز عینک بدون اعتبار نهایی چشم پزشک اشتباه است معادل آن نیز اشتباه است.

جواب مثال شما:
من سالهاست در پزشکی قانونی قضاوت میکنم و از نظر من اگر در این مورد قضاوتی خواسته شود میگویم چون بینایی سنج بدون ارجاع و بررسی شخص چشم پزشک اینکار را کرده است ، مقصر است و مسئولیت و ضمان قانونی دارد. اما اگر به چشم پزشک ارجاع شده بود او میتوانست بگوید من این اقدامات تشخیصی را انجام دادم و مشکلی ندیدم

همچنان که حتی یک پزشک دارو ساز بدون نسخه پزشک نمیتواند دارویی به بیمار بدهد و اگر از قبل اینکار مشکلی برای بیمار رخ دهد مسئول است و باید خسارت بدهد.

آیا صرف نگارش " لطفا جهت بیمار سمعک تجویز و نوتوانی شنوایی انجام شود " توسط متخصص گوش ، گلو و بینی به یک همکار اودیولوژیست ، کاهش دهنده شخصیت و مقام اودیولوژیست است و یا تصریح به علم بیشتر او در این زمینه تخصصی ؟

من همان اول گفتم که مخالف تجویز مستقیم سمعک ( بدون ارجاع به شنوائی سنج ) توسط یک متخصص گوش ، گلو و بینی هستم و برعکس آنرا هم قبول ندارم. متخصص گوش ، گلو و بینی باید تجویز سمعک و نوتوانی آنرا به متخصص آن ( اودیولوژیست ) بسپارد.

کار بینایی سنج کاملا قابل مقایسه با کار شما نیست. چون همچنان که میدانید ، موضوع بینایی کاملا فیزیکی است و اصلاح آن کاملا فیزیکی. اما آنچه شما هم قبول دارید و پدیده های متعددی که در حیطه کار شنوائی وجود دارد بسیار پیچیده تر از یک بینائی فیزیکی صرف است.

در چشم موضوعاتی مثل رکورتمان و نویز تقویت صدا و رزنانس مضاعف در طی تصحیح شنوائی وجود ندارد. Tinnitus مشابهی در چشم ندارد. تمامی حرکات رفلکسی چشمی منشا گوشی دارند. پس برای درمان بیمار همکاری متقابل باید وجود داشته باشد.

ما اودیولوژیست را محدود نمیکنیم، کاری که در حال انجام است، ارجاع بیمار بصورت متقابل ، عین احترام و اعتقاد به علم شماست. کسی اودیولوژیست را بخاطر یک سندرم نادر محکوم نکرده بلکه بخاطر اینکه یک مسیر علمی و قانونی را دور زده است مورد بازخواست قرار میکیرد. اگر تمام شرایط جوری باشد که مشکل خاصی وجود نداشته باشد مسلما از نظر علمی و قانونی ، همکار گوش ، گلو و بینی بیمار را به خود شما باز خواهد گرداند و از شما میخواهد که بیمار را نوتوانی کنید.

پزشکانی که فرموده اید از توانایی اودیولوژیست خود بیخبرند ، خود توان علمی بالائی ندارند.

رابطه متخصصین و اودیولوژیست ها موقعی ملعبه میشود که پزشک متخصص در مطبش نوار گوش بگیرد و به بیمار سمعک بدهد و اودیولوژیست هم در محل کار خود بیمار را بررسی و بلافاصله سمعک تجویز کند.

مثال هایی که فرمودید که " به موارد حاد منجر شده است" آیا در روند منظم و علمی و قانونی بوده یا در روند های که ملعبه ای است ؟

موضوع بیمه بیماران بحث من نبود و با علامتی آنرا از کل مبحث جدا کرده بودم شاید بهتر می بود طنز حاکم بر آن را مستتر نمیکردم.

آنچه در اینجا ور در این سایت مهم آموزشی ENT بحث میشود بسیار مهم و ضروری و راه گشا خواهد بود. در فرداهایی نچندان دور شما و ما باید در این موضوعات تصمیم گیری و قانون نویسی کنیم پس :

بیائیم با کمک هم کار کنیم و هدفمان بهبود بیمار باشد.

امیدوارم حرفهایی که نوشتم کسی را مکدر نکند و ناراحتی بوجود نیاورد.

من دست همه دوستان اودیولوژیست را میبوسم و هنوز که هنوز هست از آنان یاد میگیرم و هرگز خودم را بالاتر از آنان نمیدانم.