کلیات تراکئوتومی

تشخيص انسداد كامل راه هوايي نسبت به انسداد نسبي راحت تراست ، چرا كه بيماران وحشت زده اند، در آنها حركات شديد قفسه سينه بدون شواهدي از تبادل هوا ديده مي شود و كم كم تحريك پذيري، عدم همكاري ، پرخاشگري و بالاخره بيهوشي رخ مي دهد.

در انسداد نسبي ، بيماران داراي استريدور هستند كه معمولا“ در انسداد نسبي هيپوفارنكس ، استريدور حالت دمي و در انسداد نسبي تراشه حالت دمي و بازدمي دارد. در اين حالت يكي از بهترين روش هاي ارزيابي اين است كه كفايت راه هوايي بيمار را از خود او سوال كنيم .

بيماران مبتلا به انسداد نسبي راه هوايي بطور غريزي وضعيتي بخود مي گيرند كه راه هوايي آنها مستقيم شود . يعني تنه ، گردن و فك تحتاني خود را به سمت جلو و سر و پشت خود را به عقب متمايل يا خم مي كنند.

در فردي كه بعلت انسداد راه هوايي بيهوش شده است اولين اقدام به پهلو قراردادن بيمار است تا احتمال آسپيراسيون کاهش یابد.
با بالا بردن سر و كشيدن فك تحتاني به سمت جلو راه هوايي بيمار را مستقيم میشود . سپس در صورت عدم كفايت راه هوايي و فراهم نبودن امكان گذاشتن لوله داخل تراشه كه بي خطرترين ، سريعترين و موثرترين روش درماني انسداد كامل راه هوايي مي باشد ، بايد كريكوتيروئيدوتومي اورژانسي انجام داد .

دراين روش بايد برشي عمودي بر پوست ( هم سطح غشا كريكوتيروئيد ) و سپس برشي عرضي در غشا كريكوتيروئيد داد و با قراردادن دسته چاقو در برش و چرخاندن 90 درجه اي آن دهانه برش را باز كرد.

با پايدار شدن وضعيت بيمار مي توان براي او لوله داخل تراشه گذاشت و در اتاق عمل كريكوتيروئيدتومي او را به تراكئوتومي مبدل ساخت .

منبع دیوویس