رزيابي مقدماتي شنوایی

شنوايي شناسان اغلب اولين متخصصاني هستند كه مشكل شنوايي فرد را بررسي مي كنند . اطلاعات حاصل از شرح حال همراه با نتايج ارزيابي هاي شنوايي نقش مهمي در تغيير شنوايي شناسانه و تصميم گيري براي اجراي مراحل بعدي دارند . يكي از موثرترين راهها براي كسب شرح حال دقيق ، پيگيري موارد و بررسي پرونده پزشكي بيمار است . قبل از شروع اولين مرحله آزمايش با پرسيدن سوالهاي كلي و خاص مي توان اطلاعات زمينه اي بدست آورد و سپس با پرسيدن سوالات تكميلي اطلاعات كامل تري پيرامون هدف آزمون كسب كرد . با استفاده از اين روش در مدت زمان كمتر ، اطلاعات فراواني درباره بيمار بدست آيد . براي مثال ، هنگامي كه بيمار در حال معاينه اتوسكوپي است ، سوالاتي راجع به مشكلات وي پرسيده ميشود. معاينه اتوسكوپي به منظور بررسي وضعيت آناتومي گوش خارجي، مقدار جرم موجود در كانال گوش و احتمال ايجاد كلاپس انجام مي شود . در اين زمان شنوايي شناس بايد اطلاعات كافي درباره بيمار كسب و روند ارزيابي را مشخص نمايد . مثلا“ مشخص كند كه فرد به اديومتري صوت خالص ، ايميتانس ، اوديومتري گفتاري يا ارجاع براي خارج كردن جرم يا جسم خارجي نياز دارد .
برخي سوالاتي كه شنوايي شناس در ابتدا از بيمار مي پرسد عبارتند از :
علت مراجعه چيست ؟ كدام گوش بهتر است ؟ شروع كم شنوايي تدريجي بوده يا ناگهاني؟ آيا بيمار گوش درد دارد؟ آيا وزوز گوش دارد ؟ مشكل فرد يكطرفه است يا دو طرفه؟ تشخيص و درمان قبلي چگونه بوده است؟ سابقه كم شنوايي درخانواده وجود دارد؟ سرگيجه يا گيجي وجود دارد؟ گاهي نتايج ارزيابي اوليه نيازمند شرح حال دقيق تري از بيمار است . مثلا“ تاريخچه قرارگيري در معرض نويز ، استفاده از داروهاي سميت زا براي گوش ، ضربه به سر ، بيماريهاي دوران كودكي ، استفاده از داروهاي معمولي و ابتلا به آلرژي ، گفتار و نحوه صحبت كردن بيمار نيز اطلاعاتي درباره توانايي برقراري ارتباط و تواناييهاي گفتار و زبان فراهم مي كند.
معمولا“ استفاده از پرسشنامه هاي طولاني براي كسب تاريخچه پزشكي و شنوايي لازم نيست . اما اين پرسشنامه ها براي كسب اطلاعاتي درباره علايم بيماري نظير گيجي بسيار مفيد هستند و راهكارهايي را پيشنهاد ميكند كه سبب مي شود اين مشكلات تاثيري بر پاسخ هاي بيمار نداشته باشد . پرسشنامه هاي چهارگزينه اي بيمار را وادار مي كند تا از بين موارد ذكر شده ، موردي را كه بيشتر به علايم خود شبيه است ، انتخاب كند . آزمايشگر ميتواند سوالاتي را مطرح كند كه مجموعه پاسخهاي آن مشكلات شنوايي و تعادلي را بررسي كند . نموداري طرح شده كه در آن هر يك از علايم بيمار مربوط به احتمال وجود يك بيماري در سيستم دهليزي مركزي يا محيطي است . براي مثال بيماري كه ازعدم تعادل شكايت دارد، سرگيجه داشته و هيچگونه علايم نورولوژيك ندارد ، احتمالا” مبتلا به ضايعه محيطي دهليزي است نه ضايعه مركزي.
در مواردي كه سوالات از بيمار علايمي نظير سرگيجه ، عدم تعادل، گيجي ، سبكي سر ، اختلال در راه رفتن، نابردباري حركتي يا درك غير طبيعي بينايي با حركت سر را پوشش ندهد ، بايد ازمونهاي دستگاه دهليز را انجام داد .
مدت زمان ابتلا به بيماري نيز براي تشخيص نوع مشكل حائز اهميت است . مثلا“ اگر سرگيجه چند ثانيه طول بكشد ، معمولا“ نشان دهنده سرگيجه وضعيتي خوش خيم است . سرگيجه اي كه چندين دقيقه طول بكشد نشانگر ميگرن يا نارسايي شريان قاعده اي – مهره اي است . سرگيجه اي كه چندين ساعت طول بكشد ، نشانگر سندرم منير و سرگيجه اي كه چندين روز دوام يابد ، نشان دهنده لابيرنت انفاركت يا التهاب عصب دهليزي است .
تجويز سمعك و ساير وسايل كم شنوايي بر پايه توصيف بيمار از مشكلات ارتباطي و همچنين نتايج آزمونها انجام مي شود . برخي سوالات تكميلي ، اطلاعاتي درباره شنوايي در شرايط مختلف فراهم مي كنند .بعنوان نمونه شنوايي در حضور نويز در مقابل شنوايي در سكوت ، شنوايي در جمع در مقابل شنوايي در مكالمات دو نفره ، استفاده از تلفن ، استفاده از تلويزيون ، توانايي جهت يابي و تغيير در كيفيت زندگي به دليل وجود مشكل شنوايي برخي از اين شرايط هستند.
شرح حال :
سوالاتي كه در شرح حال پرسيده مي شود عبارتند از :
1- علايم شنوايي ، اولين بار در چه زماني ظاهر شدند ؟
2- اين علايم دايمي هستند يا متناوب؟
3- اگر علايم متناوب است چه موقع ايجاد مي شود و چقدر طول مي كشد؟
4- شدت بروز علايم چقدر است؟
5- شدت علايم بهتر مي شود يا بدتر ؟
6- علايم دو طرفه است يا يك طرفه؟ اگر دو طرفه و متناوب است به طور همزمان در هر دو گوش بروز ميكند با بطور مجزا؟ اگر مشكل دو طرفه است ، در هر دو گوش همزمان شروع شده است ؟
7- اگر بيمار بيشتر از يك مشكل دارد، اين مشكلات مجزا هستند يا بصورت همزمان بروز كرده اند و آيا به صورت يك سندرم ظاهر شده اند؟
علايم معمول بيماران عبارتند از : وزوز ، كم شنوايي ، گوش درد ، ترشح گوش و سرگيجه . اين علايم درزير توضيح داده شده اند.
.
.
ادامه دارد

با سلام
1.از متن پیامتون این طور برداشت کردم که ادیولوژیست خودش می تونه تصمیم بگیره که چه آزمونی رو انجام بده
فرض کنید یه بیمار فقط ادیومتری داره من برای تشخیص تیمپانومتری هم لازم دارم آیا باید انجام بدم؟
2.لطفا در مورد نتایجی که از این سوال ها می شه در تاریخچه گیری گرفت توضیح بیشتری بدید.

سلام
عملا سوالات ذکر شده سوالاتی است که هر کسی که با بیمار دچار کاهش شنوایی برخورد میکنه باید ازش بپرسه! تاکید همه جا بر روی شرح حال گیری است که توسط همکاران پزشک به آن پرداخته نمیشه. مطالب نگاشته شده کلی و برای همه است که بصورت خلاصه از متون استخراج شده و بطور خلاصه آورده شده است.

ارزيابي اوليه شنوايي:
ارزيابي اوليه شنوايي به منظور تشخيص يا پيگيري وضعيت دستگاه شنوايي محيطي كه شامل گوش خارجي، مياني و داخلي است ، انجام مي گيرد . شرح حال ، معاينه اتوسكوپي و در صورت لزوم تخليه جرم گوش از مراحل ابتدايي ارزيابي هستند .
اندازه گيري آستانه هاي صورت خالص نيز از اصول پايه اي اين ارزيابي هاست . اندازه گيري آستانه هاي صوت خالص ، ميزان كم شنوايي ،‌شكل كم شنوايي و وجود تقارن يا عدم تقارن بين دو گوش را مشخص مي كند و درعين حال معيار استاندارد براي تعيين ناشنوايي ، ضايعه شنوايي يا معلوليت شنوايي است .
بعد از اينكه با اندازه گيري آستانه هاي صوت خالص ميزان كم شنوايي مشخص شد ، آزمونهاي گفتاري انجام مي شوند . يكي از دلايل انجام آزمونهاي گفتاري ، بلافاصله پس از ارزيابي مسير هوايي ، عدم جابجايي گوشي سطحي يا گوشي داخلي است . با اندازه گيري آستان دريافت گفتار، ميتوان ميزان اعتبار ارزيابي صوت خالص را تعيين كرده و نيز مرجعي براي انجام ازمون هاي گفتاري فوق آستانه ، مشخص نمود. اگر آستانه دريافت گفتار بسيار بهتر از معدل آستانه هاي صورت خالص باشد ، اعتبار ارزيابي صوت خالص ، سوال برانگيز است . در اين حالت ممكن است فرد متمارض باشد . اگر معدل آستانه هاي صوت خالص و آستانه هاي دريافت گفتار با يكديگر تفاوت قابل توجهي داشته باشند، بايد ارزيابي را مجددا“ انجام داده يا از آزمونهاي مخصوص متمارضين استفاده نمود.
آزمون تعيين امتياز تمايز گفتار با استفاده از لغات تك سيلابي ، توانايي ارتباط شنوايي را نشان داده و تاثير ارائه سطوح شدت بالا بر ميزان درك گفتار و انواع خطاهايي كه تحت شرايط كنترل شده ايجاد مي شود را بررسي مي كند .

شرح حال و نتايج اديومتري همراه با نحوه ارتباط برقرار كردن آزمايشگر با بيمار ، سطح عملكرد اجتماعي فرد را مشخص مي كند . اين اطلاعات در فرايند مشاوره به آزمايشگر كمك ميكند . آزمون تعيين امتياز تمايز گفتار ارزش تشخيصي محدودي دارد . با اين حال اگر اين امتياز ، 30 درصد يا كمتر باشد احتمال وجود ضايعه وراء حلزوني افزايش مي يابد . اما اگر 100% باشد احتمال وجود چنين ضايعه اي كم مي شود . ميزان امتياز تمايز گفتار مشخص مي كند كه درك گفتار فرد تا چه حد تغيير مي كند .

ارزيابي مسير استخواني معمولا“ بعد از ارزيابي مسيرهوايي و گفتار انجام مي شود . مسير استخواني حساسيت گوش داخلي را بررسي مي كند . بنابراين با توجه به نتايج آن مي توان مشخص كرد كه جراحي ترميمي گوش مياني موفقيت آميز خواهد بود يا خير . زيرا سالم بودن عصب و گوش داخلي دراين موارد حائز اهميت است .
عدم تغيير پذيري نتايج در آزمون – بازآزمون مسير استخواني و تاثير عملكرد گوش خارجي ، مياني و حلزون بر آستانه هاي آن باعث شد تا ارزيابي مسير استخواني بعنوان يك آزمون معتبر در شنوايي شناسي مورد استفاده قرار گيرد . برخي از شنوايي شناسان اديومتري ايميتانس را جايگزين ارزيابي مسير استخواني مي كنند اما تجربيات باليني ثابت كرده ، اگر چه ارزيابي ايميتانس روش معتبر و كاملي است اما نبايد جايگزين آستان گيري رفتاري شود .

در مرحله بعد آزمايشگر بايد بيمار را از نتايج ارزيابي مطلع كرده و ميزان كم شنوايي ، مشكل كم شنوايي ، وضعيت تقارن بين گوش ها ، توانايي شنوايي فرد درهر يك از فركانس هاي پايين ، مياني و بالا و تاثير آن بر ارتباطات در شرايط شنيداري متفاوت را براي وي توضيح دهد . دراين بررسي ها بايد مشكل اصلي بيمار مشخص شده و با توجه به نيازمنديهاي او ، توصيه هاي لازم ارائه گردد . اين توصيه ها عبارتند از :
1- ارجاع پزشكي يا مشاوره اي
2- ارزيابي تكميلي شنوايي
3- ارزيابي سمعك
4- ارزيابي گفتار و زبان
5- بازتواني شنوايي
6- مشاوره درباره شرايط ارتباطي مختلف
مواردي كه نياز به ارجاع پزشكي دارند عبارتند از :
درد يا ناراحتي درگوش ، ترشح گوش ، كم شنوايي انتقالي ، كم شنوايي ناگهاني ، كم شنوايي نوساني يا پيشرونده سريع ، گيجي حاد يا مزمن و وزوز يكطرفه غير قابل توجيه . اين موارد از طرف موسسه دارو و غذاي امريكا تعيين شده است . اما در صورت تشخيص شنوايي شناس ، موارد ديگر نيز ممكن است به ارجاع پزشكي نيازمند باشد.
بيماراني كه براي انجام آزمون هاي تكميلي ارجاع مي شوند ، شامل دو دسته هستند :
1- كودكان كم سن و سال يا بيماراني كه سطح رشد ذهني آنها درحدي است كه نمي توان ارزيابي كاملي برايشان انجام داد .
2- بيماراني كه در ارزيابي هاي اوليه ، علايم ضايعات شنوايي مركزي نظير علايم مربوط به عصب شنوايي يا سيستم عصبي مركزي شنوايي را نشان داده اند .
براي ارزيابي كودكان بايد از روشهاي مناسب با سن رشدي آنها استفاده كرد . برخي از اين روشها عبارتند از:
اديومتري مشاهده رفتار، اديومتري با استفاده از تقويت بينايي و اديومتري بازي كه در آنها از تحريكات گفتاري و غير گفتاري استفاده مي شود . ارزيابي هايي كه نياز به پاسخ دهي فرد ندارند عبارتند از : تمپانومتري، ايميتانس استاتيك ، رفلكس اكوستيك ، پتانسيل هاي برانگيخته شنوايي و پاسخ هاي انتشار صوتي . آزمونهايي كه براي ارزيابي عصب شنوايي و سيستم مركزي شنوايي استفاده مي شودند شامل آستانه هاي رفلكس اكوستيك و زوال رفلكس ، الگوهاي رفلكس اكوستيك ، پتانسيل هاي برانگيخته شنوايي ، گفتار با اعوجاج ، تحريك دو گوشي ، مرتبه بندي زماني تحريك ، الگوهاي پوشش ، ارزيابي فيزيولوژيك فعاليت مغزي شامل جريان خون، سرعت فعاليت متابوليك و فعاليت الكتريكي مي باشند.

مبحث بعدی آزمونهای دپاپازونی...