مشکلات مادرزادی بینی

آترزي كوان

اين حالت در اثر پاره نشدن غشاي بوكونازال در حدود ماه دوم زندگي روياني رخ مي دهد . اين اختلال يك تمايل فاميليال دارد و معمولا“ يكطرفه است . درصورت دو طرفه بودن علايمي نظير تنفس دشوار ، ناتواني در مكيدن پستان مادر و حملات سيانوز معمولا“ موجب تشخيص زودرس اختلال مي شوند . در موارد يكطرفه ممكن است نوزاد بطور طبيعي شير بخورد و تنفس كند ، اما ترشح يكطرفه بيني وجود خواهد داشت . اين ترشح غليظ و چسبنده است و به ندرت عفوني مي شود . براي تاييد تشخيص بايد سعي شود تا كاتتر لاستيكي كوچكي را از راه بيني به حلق رساند . اگر بعد از وارد نمودن ماده حاجب به داخل بيني راديوگرافي انجام شود ، انسداد مشخص خواهد شد . آترزي در 90 درصد از موارد استخواني و در بقيه موارد غشايي است .

در هنگام تولد آترزي دو طرفه كوان به صورت يك اورژانس تنفسي تظاهر مي كند . زيرا در هنگام تولد ، نوزاد بطور اجباري از بيني نفس مي كشد . پس از اثبات تشخيص ، پزشك بايد بلافاصله به تعبيه يك راه هوايي دهاني اقدام نمايد . معمولا“ در 2 تا 3 هفتگي ، نوزاد تنفس از راه دهان را ياد مي گيرد ، بنابراين عموما“ انجام تراكئوتومي ضروري نمي شود . اصلاح آترزي كوان را مي توان از راه بيني يا از راه حلق انجام داد .

در لب شكري و شكاف كام نقايص گوناگوني در اطراف بيني وجود دارد . معمولا“ لب در حدود 3 ماهگي و كام در 12 تا 18 ماهگي ترميم مي شوند . حتي بعد از ترميم ، رشد ناحيه مختل است و ممكن است جراحي مجدد و انجام ارتودونسي لازم گردد .

گليوم بيني

سه اختلال تكامل بيني اغلب با هم اشتباه مي شوند :

گليوم بيني ، انسفالوسل و درموييد بيني

گليومهاي بيني ، تجمع بافت گليال در خارج از سخت شامه هستند . گليومهاي خارج بيني توده هاي صاف ،‌ سفت و غير قابل فشرده شدن هستند . اين ضايعات معمولا“ در طول گلابلا و يا ديواره جانبي بيني ، خارج از خط وسط قرار دارند . گليومهاي داخل بيني ظاهر پوليپ مانند و سفت دارند و با خم شدن به جلو و يا گريه كردن متسع نمي شوند .

انسفالوسل ها به گليومها شباهت دارند ، اما ارتباط خود را با سيستم اعصاب مركزي حفظ كرده ، حاوي مايع مغزي – نخاعي و يا بافت مغز هستند . انسفالوسلهاي خارج بيني ، نرم و قابل فشرده شدن هستند و هميشه با يك نقص استخواني همراه هستند . انسفالوسلهاي داخل بيني ضايعات نرم ، كيستي و قابل فشرده شدن هستند و با خم شدن به جلو و گريه كردن بزرگتر مي شوند . اين ضايعات معمولا“ حالت ضرباندار دارند . معمولا“ در انسفالوسل ها ، ابتدا ترميم داخل جمجمه اي انجام مي شود و سپس تومور برداشته مي شود . مشكل زماني رخ مي دهد كه بعلت اشتباه شدن با پوليپ از اين ضايعات بيوپسي بعمل آيد .

كيست درموئيد در اثر به دام افتادن عناصر درمي در خارج يا بين استخوانهاي بيني رخ مي دهد . به صورت برآمدگيهاي بدون دردي هستند كه معمولا“ در خط وسط قرار مي گيرند و منفذ كوچكي دارند . اين ضايعات در هر نقطه اي از خط وسط صورت ممكن است رخ دهند . ولي شايعترين محل آنها اطراف پل بيني است .

منبع

کتاب گوش و حلق و بینی دیویس 1990