روش هاي تشخيص اختصاصي براي سنجش شنوايي

كاهش شنوايي مي تواند نسبي ياكامل باشد . تنها درصورتي كه كاهش شنوايي كامل يا نزديك به كامل ( بيش از 85 تا 90 دسي بل ) باشد ، مي توان ناشنوايي را مطرح نمود . از نظر عملي بيمار هنگامي در روابط اجتماعي دچار مشكل ميشود كه كاهش شنوايي در هر دو گوش وي 30 دسي بل يا بيشتر در فركانس هاي گفتاري (‌فركانس 300 تا 3000 هرتز ) باشد . چنين كاهش شنوايي اگر از طريق طبي يا جراحي قابل درمان نباشد ، نيازمند روشهاي تقويت صدا است . سه نوع كاهش شنوايي وجود دارد كه عبارتند از : حسي – عصبي ، انتقالي و مختلط . كاهش شنوايي حسي – عصبي ( دركي ) در اثر بيماريهاي حلزون ، عصب هشتم و يا مغز رخ مي دهد . كاهش شنوايي انتقالي در افرادي رخ ميدهد كه مبتلا به اختلالات گوش خارجي يا مياني هستند . در بيماريهايي كه موجب كاهش شنوايي حسي – عصبي مي شوند ، پرده صماخ ظاهر طبيعي دارد . از طرف ديگربيماريهايي كه موجب كاهش شنوايي انتقالي مي شوند ، غير از اتواسكلروزيس و فيكساسيون استخوانچه ها ، تقريبا“ هميشه موجب تغيير شكلي در ظاهر پرده صماخ مي شوند . در كاهش شنوايي مختلط ، بيماري دو جزء حسي – عصبي و انتقالي دارد .
آزمون هاي شنوايي عبارتند از : بررسي صداهاي نجوايي يا گفتاري ، آزمونهاي دياپازوني و اوديومتري . بهترين روش بررسي كمي شنوايي ، اوديومتري از طريق سنجش الكتريكي است .
بررسي صداهاي نجوايي و گفتاري :
پزشكي كه براي ارزيابي شنوايي بيمار از صداي خود استفاده مي كند ، بايد تجربه كافي دراين زمينه داشته باشد و بداند كه صداي او در هر فاصله اي چه شدتي دارد و بتواند شدت صداي خود را به گونه اي تغيير دهد كه نتايج آزمايش افراد مختلف قابل اعتماد باشد . فرد معاينه كننده درفاصله سه فوتي گوش بيمار مي ايستد و به طرف گوش بيمار صحبت مي كند . معمولا“ ماسكه كردن در اين روش ميسر نيست و دقت آزمايش پايين است .
آزمونهاي دياپازوني :
آزمونهاي دياپازوني ، هنوز يكي از قسمت هاي مهم آزمايشات عملكرد شنوايي هستند . مفيدترين دياپازون ها براي ارزيابي شنوايي ،‌دياپازون هاي با فركانس ارتعاشي 256 ، 512 و 1024 هستند. دياپازون با فشردن بين دو انگشت شست و اشاره و يا توسط زدن به پشت دست ، به صدا در مي آيد . اگر به دياپازون ضربه شديد وارد شود ، صداي حاصل شدت زيادي دارا خواهد بود و در ضمن تونال نيز نبوده و صداهاي ديگري نيز همراه آن ايجاد مي شوند . بايد به خاطر داشت كه آزمونهاي شنوايي هنگامي بهترين نتايج را دارند كه در نزديكي آستانه شنوايي انجام شوند . چون صدا ميتواند به گوش سالم نيز انتقال يابد ، لازم است گوشي كه مورد آزمايش نيست ، ماسكه شود. دو نمونه ازآزمونهاي دياپازوني ( آزمون هاي رينه و وبر) مي توانند تا حدودي در افتراق كاهش شنوايي انتقالي از نوع حسي – عصبي كمك كنند .
آزمون وبر :
دراين آزمون دياپازون را بعد از به صدا درآوردن ، بر روي دندانهاي پيشين ماگزيلاري و يا در وسط پيشاني قرار مي دهيم . بيماري كه دچار كاهش شنوايي انتقالي است ، صداي دياپازون را درگوش ناشنواي خود بلندتر از گوش سالم مي شنود ، زيرا صداهاي موجود در اتاق معاينه ، گوش سالم را ماسكه مي كنند ، اما گوش مبتلا به كاهش شنوايي انتقالي كه نمي تواند صداهاي محيطي را بشنود ، احتمال بيشتري براي شنيدن صداي دياپازون منتقل شده از راه استخواني دارد . اگر يك گوش به كاهش شنوايي حسي – عصبي مبتلا بوده و گوش ديگر سالم باشد ، صداي حاصل از دياپازون درگوش سالم بهتر شنيده مي شود .
آزمون رينه :
اين آزمون با قرار دادن متناوب يك دياپازون در جلوي مجراي شنوايي خارجي و بعد روي استخوان ماستوييد مجاور انجام مي شود . گوش طبيعي صداي دياپازون را توسط انتقال هوايي به مدت دو برابر بيشتر از انتقال استخواني مي شنود. دركاهش شنوايي انتقالي ، مدت شنيدن صوت توسط انتقال استخواني طولاني تر از انتقال هوايي ميشود . اگر مدت زمان شنيدن صوت از راه انتقال هوايي بيش از انتقال استخواني باشد ، آزمون رينه مثبت است و در صورت صادق بودن عكس آن ، آزمون رينه منفي مي باشد .
آزمون شواباخ :
در اين آزمون معاينه كننده شنوايي خود را از راه انتقال استخواني ( در صورت طبيعي بودن )با شنوايي استخواني بيمار مقايسه ميكند . براي انجام اين كار ، يك دياپازون مرتعش را بطور متناوب بر روي ماستوييد خود و بيمار قرار مي دهد .
ملاحظات ويژه در آزمون هاي دياپازوني :
1- دياپازون داراي فركانس ارتعاشي 256 دقيق ترين دياپازون براي تشخيص مقادير اندك كاهش شنوايي انتقالي است . انواع داراي فركانس ارتعاشي 512 و 1024 براي درجات بيشتر اختلاف بين انتقال هوايي و استخواني مناسب هستند .
2- دياپازون بايد درمحل صحيح روي استخوان ماستوييد قرار گيرد . معمولا“ براي تعيين بهترين محل قرارگيري دياپازون ، از روش آزمون و خطا استفاده ميشود .
3- دياپازون را بايد به صورت متناوب و نه مداوم ، روي استخوان قرار داد .
4- شاخه هاي دياپازون بايد به موازات گوش قرار گيرند و نبايد مايل باشند ، زيرا از نظر تئوري درحالت اخير هيچ صدايي به گوش نمي رسد .
5- استفاده از اتاق معاينه ضد صوت ضروري نيست ، اما آرام بودن اتاق لازم است .
6- انجام صحيح آزمون هاي دياپازوني ، روش مهمي براي كنترل آزمون هاي اوديومتري است .