اوديومتري

اوديومتري با صوت خالص :
اندازه گيري كمي شنوايي توسط اوديومتري با صوت خالص امكان پذير است . اين دستگاه اصوات خالص با فركانس و شدت مختلف توليد مي كند . با رسم مقادير شدت در برابر مقادير فركانس نموداري نظير شكل 1-35 بدست مي آيد . در اين اوديوگرام در فركانس هاي بالا افتي در شنوايي وجود دارد . ولي در فركانس هاي پايين ،‌ شنوايي طبيعي است . در آزمون هاي استاندارد ، هفت فركانس صوتي از 250 تا 8000 هرتز آزمايش مي شود . ابتدا صوت با بلندي كافي پخش مي شود تا بيمار آن را به وضوح بشنود . سپس شدت آن را پايين مي آوريم تا آستانه شنوايي فرد مشخص شود . آستانه شنوايي مربوط به انتقال هوايي و انتقال استخواني ثبت مي شود .
اوديومتري باصوت خالص آزمون اصلي ، در اوديومتري است ، اما امكان اشتباه در آن زياد است و نتايج حاصل از آن بايد به وسيله آزمونهاي دياپازوني و آزمون صداهاي نجوايي و تكلمي كنترل شود . صفر مبنا در اوديومتري طبيعي ، سطحي است كه با آزمون گوش افراد طبيعي بدست آمده است . بنابراين سطح مذكور متوسط شدت صوتي است كه توسط يك گوش طبيعي قابل تشخيص است . اگر فردي قادر به شنيدن يك فركانس در 10 – دسي بل باشد ، نشان دهنده اين است كه وي مي تواند فركانس مذكور را بهتر از يك فرد ميانگين بشنود . اگر آستانه شنوايي فردي از 25 دسي بل بيشتر نباشد ، شنوايي فرد طبيعي در نظر گرفته مي شود .
مهمترين محدوده شنوايي مربوط به گفتار ،‌بين فركانس هاي 300 تا 3000 هرتز قرار دارد . يك گوش ايده آل مي تواند صداهايي از20 تا 20000 هرتز را بشنود . بيشترين حساسيت گوش انسان در حدود فركانس 1000 هرتز است . اندازه گيري دقت شنوايي در فركانس هاي بالا ( 12 تا 18 هزار هرتز ) مي تواند در تشخيص زودرس آسيب حلزون به وسيله داروهاي اتوتوكسيك كمك كند و در صورت مثبت بودن آزمون ، دارو بايد قطع شود . اين آزمون ها همچنين مي توانند بطور زودرس ، آسيب عصب هشتم را در جريان تروماي صوتي يا نوروم آكوستيك نشان دهند .
ماسكه كردن :
هنگامي كه يك گوش مورد آزمايش قرار مي گيرد ، بايد گوش مقابل را از جريان آزمون حذف نمود . ماسكه نكردن گوش سالم يكي از اشتباهات رايج است كه بعلت آن پزشك تصور مي كند كه گوش ضعيف بيمار به خوبي مي شنود . اگر اختلاف سطح شنوايي دو گوش بيش از 30 دسي بل باشد ، براي بررسي انتقال هوايي بايد گوش سالم را ماسكه كرد . ماسكه كردن در ارزيابي انتقال استخواني اهميت خاصي دارد . هرچه اختلاف سطح شنوايي دو گوش بيشتر باشد ، لزوم ماسكه كردن گوش سالم بيشتر مي شود . يكي از وسايل ماسكه كردن گوش جعبه صداي باراني است . اين جعبه با توليد صدا ، موجب ماسكه شدن گوشي كه مورد آزمايش نيست ، مي شود و در آزمون هاي دياپازوني يا صدايي ميتوان از آن استفاده نمود . اوديومترها نيز به يك دستگاه توليد صوت جهت ماسكه كردن مجهز هستند .
اوديومتري گفتاري :
در اين آزمون به جاي صداهاي خالص از صداهاي گفتاري استفاده مي شود . اين آزمون شامل ارزيابي آستانه درك گفتاري و ارزيابي توانايي تفكيك گفتار است . آستانه درك گفتار ، حداقل شدت صوتي است كه در آن بيمار بتواند 50 درصد از لغات استفاده شده در آزمون راتكرار كند . اين لغات عبارتند از لغات دو سيلابي كه استرس يكساني روي هر دو سيلاب آنها وارد مي شود . توانايي تفكيك گفتار با استفاده از لغات تك سيلابي و از نظر آوايي متعادل ارزيابي ميشود . اين لغات با شدت حداقل 40 دسي بل بالاتر از آستانه درك شنوايي و يا در يك سطح شنوايي كه بيمار احساس ناراحتي نكند، پخش مي شوند . افراد طبيعي مي توانند 95 تا 100 درصد اين كلمات را به درستي تكرار كنند ، اما بيماران مبتلا به انواع حسي – عصبي يا مختلط كاهش شنوايي ، ممكن است قادر به تكرار بسياري از اين كلمات نباشند . درمواردي هر قدر هم كه شدت كلمات بالاتر برده شود، باز هم بيمار قادر به درك آنها نخواهد بود . در واقع در بعضي از بيماران اگر شدت صدا به آن سوي محدوده قابل تحمل افزايش داده شود ، ميزان درك كلمات كاهش مي يابد . اگر امتياز بيمار كمتر از 80 درصد باشد ، گفته مي شود كه وي توانايي تفكيك گفتاري ضعيفي دارد . اين افراد معمولا“ درمكالمات روزانه بيان مي كنند كه صدا را مي شنوند ولي قادر به درك آنچه كه گفته مي شود نيستند. چنين بيماراني در مكالمات گروهي و يا هنگام گوش دادن به چيزي حين سر و صدا دچار مشكل مي شوند . افراد داراي قدرت تفكيك ضعيف ، معمولا“ دچار كاهش شنوايي در فركانس هاي بالا نيز هستند. اين افراد نمي توانند حروف بي صداي با فركانس بالا كه سبب وضوح كلام مي شوند را بشنوند، اما ممكن است قادر به شنيدن حروف صدادار با فركانس پايين تر باشند .
برخلاف افراد مبتلا به بيماري حلزون ، افراد مبتلا به كاهش شنوايي انتقالي معمولا“ امتياز بالايي را در اين آزمون بدست مي آورند زيرا تنها چيزي كه اين بيماران براي خوب شنيدن به آن نياز دارند ، تقويت صدا است .
اوديومتري با صوت خالص ، سنجش آستانه درك گفتار و تعيين قدرت تفكيك كلام مهمترين آزمونهاي شنوايي هستند .
ركروتمان : حالتي است كه فرد توانايي شنيدن چيزي را ندارد تا اينكه شدت صوت به حد معيني برسد . بعد از اين مرحله افزايش بسيار ناچيزي در شدت صوت باعث ناراحتي فرد مي شود . افراد مبتلا به ركروتمان كه معمولا“ پير هستند ، ابتدا صداي صحبت كننده را نمي شنوند بعد كه فرد صحبت كننده صداي خود را بلند مي كند ، بيمار با نارحتي مي گويد : « لازم نيست سر من فرياد بزنيد» . ركروتمان مانع بزرگي در هماهنگ شدن با سمعك است .
ديپلاكوزيس : ديپلاكوزيس همانند ركروتمان در اختلالات عضو كورتي ايجاد مي شود . در اين حالت يك صدا ، توسط هر كدام از گوش ها به صورت متفاوتي شنيده مي شو د. بيمار مبتلا به ديپلاكوزيس معمولا“ موسيقي را دوست ندارد ، زيرا حس مي كند اصوات آن هماهنگ نيستند .

تا حالا 3 بار لابیرنتیت گرفتم که 2 مرتبه همراه با دیبلاکیوزیس بود . اصلا احساس جالبی نیست . احساس میکردم صدا دچار اعوجاج شده و من علاوه بر فرکانس اصلی صدا ، چند تا تون اضافه تر هم میشنیدم. صدایی که گوش سالمم میشنید با صدایی که گوش مبتلا میشنید کاملا فرق میکرد . بعدها بیماران زیادی رو دیدم که مثل من لابیرنتیت گرفته بودم و دیبلاکیوزیس باعث نگرانی شون شده بود .

رکروتمنت در گذشته ( 9-8 سال بیش ) موقع تجویز سمعک خیلی دست ما ادیولوزیست ها رو می بست و ما رو محدود میکرد . الان تقریبا تمام سمعک ها مدار تراکمی دارن و الان دیگه خیلی کم تر بیش مییاد که رکروتمنت مانع تجویز سمعک بشه .