آزمونهاي اختصاصي شنوايي

اين آزمونها مي توانند در تعييين محل ضايعه اي كه موجب كاهش شنوايي شده كمك كنند. همچنين اين آزمونها مي توانند بيماران مبتلا به كاهش شنوايي عملكردي را از بيماران مبتلا به كاهش شنوايي ارگانيك افتراق دهند
آزمون SISI :
در اين آزمون توانايي فرد در تشخيص افزايشي معادل يك دسي بل در شدت صدا ارزيابي مي شود افراد طبيعي به سختي مي توانند افزايشهاي يك دسي بلي شدت صوت را تشخيص دهند اما افراد مبتلا به آسيب حلزون اغلب اين توانايي را دارند. بنابراين اين آزمون مي توانند كاهش شنوايي به علت آسيب حلزون را از
ساير علل كاهش شنوايي افتراق دهند.
آزمون تنزل صدا :
اين آزمون براي تشخيص ضايعات بعد از حلزون استفاده مي شود. در آزمون تنزل صدا يك صداي خالص و مداوم درحدود آستانه شنوايي براي بيمار پخش مي شود. اگر صدا ادامه يافت ولي بيمار به تدريج احساس كرد كه صدا را نمي شنود شدت آن را زيادتر مي كنند اين عمل تا هنگامي كه يك صداي واحد به مدت يك دقيقه قابل سمع باشد ادامه مي يابد. فردي با شنوايي طبيعي مي تواند يك صدا را كه شدت آن 5 تا10 دسي بل بالاتر از استانه شنوايي اوست به مدت يك دقيقه به ممتد بشنود، اما بيماراني كه مبتلا به آسيب بعد از حلزون يا آسيب شديد حلزون هستند فقط وقتي مي توانند يك صدا را به مدت يك دقيقه بشنوند كه شدت آن 20 تا 60 دسي بل افزايش يافته باشد. پاره اي از بيماران ممكن است قادر به شنيدن هيچگونه صدايي به مدت بيشتر از چند ثانيه نباشند .
آزمون ABLB :
اين آزمون براي ارزيابي ركروتمان انجام مي شود .در اين آزمون يك صدا با شدت يكسان براي دو گوش پخش مي شود . اگر احساسي كه بيمار از بلندي صدا در اوديوگرام دارد به گونه اي غير عادي زياد باشد ، بيانگر ركروتمان است . ركروتمان در آسيب حاصل از تروماي صوتي ، بيماري منير و داروهاي اتوتوكسيك رخ ميدهد .
اوديومتري امپدانس :
در اوديومتري امپدانس ، قابليت پذيرش ( كمپليانس ) سيستم شنوايي و يا كميت برعكس آن ، يعني مقاومت ( امپدانس ) سيستم شنوايي ارزيابي مي شود . هر چه كمپلمانس سيستم بيشتر باشد ،‌انرژي صوت بيشتر جذب مي شود و بر عكس هر چه سيستم غير قابل انعطاف باشد ، انرژي بيشتري به مجاري شنوايي خارجي بر مي گردد . تمپانومتري به سادگي و در مدت كوتاهي قابل انجام است و در كودكان نيز مي توان از آن استفاده نمود . در تمپانومتري از يك قطعه گوشي استفاده مي شود كه سه منفذ جداگانه دارد . يك به منبع صوتي و ديگري به ميكرفون و فشارسنج متصل است . از طريق سومين منفذ ، فشار هواي درون مجراي گوش تغيير داده مي شود . كمپليانس وقتي كه فشار هواي دو طرف گوش يكسان باشد ، بيشترين مقدار است . اگر قابليت پذيرش ( كمپليانس ) گوش بيمار را در يك محور و فشار هوا را در محور ديگر رسم كنيم، تمپانوگرام بدست مي آيد .
در فيكساسيون استخوان چكشي ، در تمپانوگرام امپدانس بيشتري نسبت به گوش طبيعي ديده مي شود ( گوش سخت ) . در اوتيت سروز نيز تمپانوگرام همين نتايج را نشان مي دهد .
اوديومتري امپدانس ، ارزش ويژه اي دركودكان دارد، زيرا نياز به پاسخهاي ارادي ندارد . در صورت طبيعي بودن تمپانومتري ، غالبا“ ميتوان كاهش شنوايي انتقالي را رد نمود . با اين حال ، سنجش امپدانس نمي تواند همانند اوديومتريهاي مرسوم نتايج دقيقي از دقت شنوايي ارائه دهد .
دو آزمون ديگر نيز مي توان با استفاده از اوديومتري امپدانس انجام داد . آزمون رفلكس عضله ركابي ،‌شدت صوتي را نشان مي دهد كه در آن عضله ركابي منقبض شده و امپدانس گوش مياني افزايش مي يابد. در اين آزمون ابتدا گوشي كه مورد آزمايش نيست با قرار دادن يك پروپ صوتي كاملا“ بسته مي شود . سپس صدايي در گوش مورد آزمايش پخش مي شود . در صورت كافي بودن شدت صوت ( معمولا“ 70 تا 80 دسي بل بالاي آستانه ) ، انقباضات دو طرفه عضلات ركابي رخ مي دهد و تغييرات حاصله در كمپليانس ، درتمپانوگرام مشخص مي شود . يكي از مواردي كه نتايج غير طبيعي از رفلكس عضله ركابي به دست مي آيد ، حالت ركروتمان است . دراينحالت ، رفلكس عضله ركابي در شدت صوتي كمتر از 40 دسي بل بالاي آستانه شنوايي رخ مي دهد ، در حالي كه در گوش طبيعي پيدايش اين پاسخ در سطح 70 تا 80 دسي بل بالاي آستانه شنوايي قابل انتظار است . از طرف ديگر در ضايعات بعد از حلزون نظير نوروم آكوستيك ممكن است اين رفلكس رخ ندهد .
اوديومتري امپدانس در مورد افرادي كه به كاهش شنوايي شديد در يك گوش تمارض مي كنند ، مفيد است. اگر صداي وارد شده به گوش مذكور ، موجب رفلكس عضله ركابي در گوش ديگر شود ، گوش مورد آزمايش ناشنوا نمي باشد .
اوديومتري امپدانس نبايد جايگزين ساير آزمون هاي اوديومتري و معاينه باليني خصوصا“ پنومواتوسكوپي و مشاهده پرده صماخ شود .
در حضور پرده صماخ سالم يا در صورت وجود لوله ميرنگوتومي در پرده صماخ پاره شده ، مي توان آزمايش عملكرد شيپور استاش را نيز انجام داد . در اين مورد رايج ترين آزمون تست بلع است . دراين آزمون ، در صورت طبيعي بودن عملكرد شيپور استاش ، با انجام عمل بلع فشار هواي دو طرف پرده صماخ متعادل مي شود . در صورت سالم بودن پرده صماخ يك تمپانوگرام با فشار منفي ( نوع C ) نشانه خوبي از اختلال عمل شيپور استاش است .