آخرین اخبار : 

مشکلات بالینی گردن

 

عفونت و التهاب :

کودکان بطور شایع دچار آدنیت گردنی ( عفونت غدد لنفاوی گردن ) می شوند که همراه با بزرگی یک غده لنفاوی، حساسیت در لمس و قرمزی پوست روی غده می باشد. علت آن معمولا“ عفونتی است در حوضه درناژ لنفاوی آن غده که اغلب غیر قابل شناسایی می ماند . در صورتی که سبب ایجاد آبسه نشده باشد ( فقدان تموج ) درمان با آنتی بیوتیک های ضد استافیلوکوک کافی است و گرنه برش و تخلیه آبسه لازم می شود . گاه به علت عفونتی باکتریال یا ویرال در حوضه درناژ غدد لنفاوی ، این غدد هیپروتروفیه و ملتهب می شوند که همراه درد ، حساسیت ، اسپاسم عضلات مجاور و محدودیت حرکت گردن می باشد . درمان عفونت اولیه، این حالات را رفع می کند ، ولی گاه در بالغین بزرگی غده باقی می ماند که باید در مورد بی خطر بودن آن به بیمار اطمینان داد .

عفونت های عمقی گردن ( با منشاء عفونتهای حلق ، غدد بزاقی ، مهره ها، سینوس ها پارانازال ، استخوان تمپورال و دندانها ) به خاطر این که از طریق فاشیاها قابلیت گسترش به مدیاستن را دارند بسیار مهم هستند. درگذشته بعلت فقدان آنتی بیوتیکها ، عفونتهای عمقی گردن با ایجاد سپتی سمی باعث مرگ می شدند ، ولی امروزه با پیدایش آنتی بیوتیک ها ، بعلت درمان ناقص ، عفونت بصورت مخفی پیشرفت کرده، میتواند از طریق آسیب عروقی باعث خونریزی و مرگ شود . در ۸۰% موارد عامل عفونت عمقی گردن استرپتوکوکها و شایعتر از همه استرپتوکوک همولیتیک می باشد . در مواردی که این عفونت از حفره دهان منشاء گرفته باشد عامل آن ممکن است اسپیریلوم آنژین ونسان باشد . همچنین دانستن منشاء عفونت در جهت تعیین فاشیای درگیر در گردن مهم است . مثلا“ عفونت لوزه ای ممکن است به هیپوفارنکس یا حنجره و عفونت های سینوسی به خلف حلق گسترش یابند. عفونت لوزه ای ممکن است به هیپوفارنکس یا حنجره و عفونت های سینوسی به خلف حلق گسترش یابند . عفونت لوزه ای با درگیری فضاهای حلقی – ماگزیلاری می تواند علاوه بر تب و گلودرد باعث تریسموس و دردناکی حرکات گردن و نهایتا“ تورم و حساسیت موضعی در گردن شود .

عفونتهای ناحیه ساب مندیبولار معمولا“ منشاء دندانی ( بویژه کشیدن دندان ) دارند . در حالت تیپیک آنژین لودویک ، چهار روز بعد ازکشیدن دندان، گسترش عفونت به فضاهای زیرزبانی، ساب ماگزیلاری و ساب منتال باعث تورم قسمت قدامی کف دهان و جابجایی زبان به طرف بالا و خلف می شود . به خاطر گسترش فاشیایی ، این عفونت معمولا“ دو طرفه است . تمام التهابات قسمت های فوقانی گردن باعث دشواری حرکات گردن ، بلع و جویدن می شوند . در نهایت ممکن است فرد دچار آبسه یا آبسه های متعدد در نواحی فوق شود که نیازمند درناژ هستند.

عفونت های بینی و سینوس های پارانازال بویژه درکودکان ممکن است به فضای خلف حلقی ( رتروفارنکس) گسترش یافته، ابتدا باعث درگیری غدد لنفاوی این ناحیه و سپس نکروز و آبسه شوند. این کودکان بر حسب شدت و پیشرفت بیماری ممکن است دچار تریسموس، اودینوفاژی ، سفتی گردن ( درگیری فاشیای پره ورتبرال ) ، تغییر کیفیت صدا یا حتی اختلال راه هوایی شوند. به خاطر اینکه گاهی اوقات بیمار نمی تواند به خوبی دهان خود را جهت معاینه باز کند، درخواست گرافی لترال از بافت های نرم گردن جهت مشاهده ضخیم شدگی فضای رتروفارنکس و هوای داخل این فضا لازم می شود . درمان شامل برش و تخلیه آبسه می باشد .

از دیگر عفونت های عمقی می توان عفونت فضاهای پره تراکئال و ماضغه را نام برد.

 

 

 

تروما:

در ترومای نافذ گردن وجود شوک، خونریزی فعال ، هماتوم گسترش یابنده ، سمع صداهای غیر طبیعی از عروق خونی و اختلالات عصبی ناشی از ایسکمی مغز قویا“ بر آسیب عروق اصلی دلالت کرده ، انجام عمل جراحی را الزامی می کند. به خاطر اینکه در یک سوم از بیماران مبتلا به آسیب عروق اصلی گردن هیچگاه از نشانه های فوق وجود ندارد ، لذا در تمامی موارد ترومای نافذ گردن آرتریوگرافی توصیه شده است . وجود هر تغییری در کیفیت صدا نشانه ترومای حنجره است . وجود کریپیتاسیون زیر جلدی ( پارگی مری یا نای ) . اندیکاسیون دیگری برای جراحی می باشد و هر چند این عمل جراحی زودتر صورت گیرد احتمال عفونت های بعدی کمتر است . در موارد مشکوک به پارگی دستگاه تنفسی – گوارشی می توان از روشهای اندوسکوپی و رادیوگرافی باماده حاجب سود جست.

 

تومورها:

اکثر تومورهای گردنی خوش خیم بوده و عمدتا“ در بالغین بروز می کنند. لیپوم ها معمولا“ دارای توده ای نرم، منفرد، کپسول دار و بدون چسبندگی هستند و براحتی برداشته می شوند . در بیماری مادلانگ بدون اینکه فرد اختلالی در محور هیپوفیز – آدرنال داشته باشد تجمع تومورال چربی زیر جلدی در سراسر بدن بویژه گردن پیدا می کند و جهت بهبود محدوده حرکت گردن و ظاهر بیمار برداشتن این تومورها لازم می شود . هر چند برداشتن کامل آنها دشوار است . همانژیوم های گردن معمولا“ اگر باعث انسداد راه هوایی نشده باشند اقدامی لازم نداشته، خود به خود پسرفت می کنند.

پاراگانگلیوم های غیر کرومافینی ( تومور جسم کاروتید و تومور جسم واگال ) ، بخاطر پرعروق بودن، ضرباندار بوده، آرتریوگرافی دیاگنوستیک دارند. به خاطر احتمال بالای متعدد بودن نقاط درگیری معمولا“ قبل از عمل جراحی ، آرتریوگرافی دو طرفه کاروتید انجام می شود. اکسیزیون جراحی این تومورها به ندرت با عود همراه می شود . به خاطر احتمال آسیب کاروتید ، طی عمل جراحی ممکن است جایگزینی این شریان لازم شود .

لنفانژیوم ( سیستیک هیگروما) بندرت خود به خود پسرفت می کند، لذا درمان آن بویژه اگر در محلی باشد که بتواند باعث انسداد راه هوایی شود، جراحی می باشد .این تومور ممکن است درعفونت ها ادماتو شده ، سریعا“ بزرگ شود.

شوانوم ها معمولا“ بعد ازعمل جراحی تشخیص داده می شوند و طی عمل ، عصب همراه با آنها نیز برداشته می شود . نوروفیبروم ها غالبا“ متعدد هستند .

یک توده گردنی سفت و غیر حساس در فردی بالغ باید یک غده لنفاوی متاستاتیک قلمداد شود تا خلاف آن ثابت شود . در این موارد به خاطر اینکه اکسیزیون این غده لنفاوی موربیدیتی و مورتالیتی بیماران را افزایش می دهد، باید قبل از این کار بدنبال منشاء متاستاز گشت . اگر این روشهای تشخیص به شکست انجامید، اکسیزیون غده لنفاوی باید سریعا“ با فروزن سکشن همراه شود تا درصورت مثبت بودن از نظر بدخیمی عمل دیسکسیون گردن در همان جلسه انجام شود .

پاسخ دهید