آخرین اخبار : 

اودیومتری

روش های تشخیص اختصاصی برای سنجش شنوایی :

کاهش شنوایی می تواند نسبی یاکامل باشد . تنها درصورتی که کاهش شنوایی کامل یا نزدیک به کامل ( بیش از ۸۵ تا ۹۰ دسی بل ) باشد ، می توان ناشنوایی را مطرح نمود . از نظر عملی بیمار هنگامی در روابط اجتماعی دچار مشکل میشود که کاهش شنوایی در هر دو گوش وی ۳۰ دسی بل یا بیشتر در فرکانس های گفتاری (‌فرکانس ۳۰۰ تا ۳۰۰۰ هرتز ) باشد . چنین کاهش شنوایی اگر از طریق طبی یا جراحی قابل درمان نباشد ، نیازمند روشهای تقویت صدا است . سه نوع کاهش شنوایی وجود دارد که عبارتند از : حسی – عصبی ، انتقالی و مختلط . کاهش شنوایی حسی – عصبی ( درکی ) در اثر بیماریهای حلزون ، عصب هشتم و یا مغز رخ می دهد . کاهش شنوایی انتقالی در افرادی رخ میدهد که مبتلا به اختلالات گوش خارجی یا میانی هستند . در بیماریهایی که موجب کاهش شنوایی حسی – عصبی می شوند ، پرده صماخ ظاهر طبیعی دارد . از طرف دیگربیماریهایی که موجب کاهش شنوایی انتقالی می شوند ، غیر از اتواسکلروزیس و فیکساسیون استخوانچه ها ، تقریبا“ همیشه موجب تغییر شکلی در ظاهر پرده صماخ می شوند . در کاهش شنوایی مختلط ، بیماری دو جزء حسی – عصبی و انتقالی دارد .

آزمون های شنوایی عبارتند از : بررسی صداهای نجوایی یا گفتاری ، آزمونهای دیاپازونی و اودیومتری . بهترین روش بررسی کمی شنوایی ، اودیومتری از طریق سنجش الکتریکی است .

بررسی صداهای نجوایی و گفتاری :

پزشکی که برای ارزیابی شنوایی بیمار از صدای خود استفاده می کند ، باید تجربه کافی دراین زمینه داشته باشد و بداند که صدای او در هر فاصله ای چه شدتی دارد و بتواند شدت صدای خود را به گونه ای تغییر دهد که نتایج آزمایش افراد مختلف قابل اعتماد باشد . فرد معاینه کننده درفاصله سه فوتی گوش بیمار می ایستد و به طرف گوش بیمار صحبت می کند . معمولا“ ماسکه کردن در این روش میسر نیست و دقت آزمایش پایین است .

آزمونهای دیاپازونی :

آزمونهای دیاپازونی ، هنوز یکی از قسمت های مهم آزمایشات عملکرد شنوایی هستند . مفیدترین دیاپازون ها برای ارزیابی شنوایی ،‌دیاپازون های با فرکانس ارتعاشی ۲۵۶ ، ۵۱۲ و ۱۰۲۴ هستند. دیاپازون با فشردن بین دو انگشت شست و اشاره و یا توسط زدن به پشت دست ، به صدا در می آید . اگر به دیاپازون ضربه شدید وارد شود ، صدای حاصل شدت زیادی دارا خواهد بود و در ضمن تونال نیز نبوده و صداهای دیگری نیز همراه آن ایجاد می شوند . باید به خاطر داشت که آزمونهای شنوایی هنگامی بهترین نتایج را دارند که در نزدیکی آستانه شنوایی انجام شوند . چون صدا میتواند به گوش سالم نیز انتقال یابد ، لازم است گوشی که مورد آزمایش نیست ، ماسکه شود. دو نمونه ازآزمونهای دیاپازونی ( آزمون های رینه و وبر) می توانند تا حدودی در افتراق کاهش شنوایی انتقالی از نوع حسی – عصبی کمک کنند .

آزمون وبر :

دراین آزمون دیاپازون را بعد از به صدا درآوردن ، بر روی دندانهای پیشین ماگزیلاری و یا در وسط پیشانی قرار می دهیم . بیماری که دچار کاهش شنوایی انتقالی است ، صدای دیاپازون را درگوش ناشنوای خود بلندتر از گوش سالم می شنود ، زیرا صداهای موجود در اتاق معاینه ، گوش سالم را ماسکه می کنند ، اما گوش مبتلا به کاهش شنوایی انتقالی که نمی تواند صداهای محیطی را بشنود ، احتمال بیشتری برای شنیدن صدای دیاپازون منتقل شده از راه استخوانی دارد . اگر یک گوش به کاهش شنوایی حسی – عصبی مبتلا بوده و گوش دیگر سالم باشد ، صدای حاصل از دیاپازون درگوش سالم بهتر شنیده می شود .

آزمون رینه :

این آزمون با قرار دادن متناوب یک دیاپازون در جلوی مجرای شنوایی خارجی و بعد روی استخوان ماستویید مجاور انجام می شود . گوش طبیعی صدای دیاپازون را توسط انتقال هوایی به مدت دو برابر بیشتر از انتقال استخوانی می شنود. درکاهش شنوایی انتقالی ، مدت شنیدن صوت توسط انتقال استخوانی طولانی تر از انتقال هوایی میشود . اگر مدت زمان شنیدن صوت از راه انتقال هوایی بیش از انتقال استخوانی باشد ، آزمون رینه مثبت است و در صورت صادق بودن عکس آن ، آزمون رینه منفی می باشد .

آزمون شواباخ :

در این آزمون معاینه کننده شنوایی خود را از راه انتقال استخوانی ( در صورت طبیعی بودن )با شنوایی استخوانی بیمار مقایسه میکند . برای انجام این کار ، یک دیاپازون مرتعش را بطور متناوب بر روی ماستویید خود و بیمار قرار می دهد .

ملاحظات ویژه در آزمون های دیاپازونی :

۱- دیاپازون دارای فرکانس ارتعاشی ۲۵۶ دقیق ترین دیاپازون برای تشخیص مقادیر اندک کاهش شنوایی انتقالی است . انواع دارای فرکانس ارتعاشی ۵۱۲ و ۱۰۲۴ برای درجات بیشتر اختلاف بین انتقال هوایی و استخوانی مناسب هستند .

۲- دیاپازون باید درمحل صحیح روی استخوان ماستویید قرار گیرد . معمولا“ برای تعیین بهترین محل قرارگیری دیاپازون ، از روش آزمون و خطا استفاده میشود .

۳- دیاپازون را باید به صورت متناوب و نه مداوم ، روی استخوان قرار داد .

۴- شاخه های دیاپازون باید به موازات گوش قرار گیرند و نباید مایل باشند ، زیرا از نظر تئوری درحالت اخیر هیچ صدایی به گوش نمی رسد .

۵- استفاده از اتاق معاینه ضد صوت ضروری نیست ، اما آرام بودن اتاق لازم است .

۶- انجام صحیح آزمون های دیاپازونی ، روش مهمی برای کنترل آزمون های اودیومتری است .