آخرین اخبار : 

اودیومتری

اودیومتری

اودیومتری با صوت خالص :

اندازه گیری کمی شنوایی توسط اودیومتری با صوت خالص امکان پذیر است . این دستگاه اصوات خالص با فرکانس و شدت مختلف تولید می کند . با رسم مقادیر شدت در برابر مقادیر فرکانس نموداری نظیر شکل ۱-۳۵ بدست می آید . در این اودیوگرام در فرکانس های بالا افتی در شنوایی وجود دارد . ولی در فرکانس های پایین ،‌ شنوایی طبیعی است . در آزمون های استاندارد ، هفت فرکانس صوتی از ۲۵۰ تا ۸۰۰۰ هرتز آزمایش می شود . ابتدا صوت با بلندی کافی پخش می شود تا بیمار آن را به وضوح بشنود . سپس شدت آن را پایین می آوریم تا آستانه شنوایی فرد مشخص شود . آستانه شنوایی مربوط به انتقال هوایی و انتقال استخوانی ثبت می شود .

اودیومتری باصوت خالص آزمون اصلی ، در اودیومتری است ، اما امکان اشتباه در آن زیاد است و نتایج حاصل از آن باید به وسیله آزمونهای دیاپازونی و آزمون صداهای نجوایی و تکلمی کنترل شود . صفر مبنا در اودیومتری طبیعی ، سطحی است که با آزمون گوش افراد طبیعی بدست آمده است . بنابراین سطح مذکور متوسط شدت صوتی است که توسط یک گوش طبیعی قابل تشخیص است . اگر فردی قادر به شنیدن یک فرکانس در ۱۰ – دسی بل باشد ، نشان دهنده این است که وی می تواند فرکانس مذکور را بهتر از یک فرد میانگین بشنود . اگر آستانه شنوایی فردی از ۲۵ دسی بل بیشتر نباشد ، شنوایی فرد طبیعی در نظر گرفته می شود .

مهمترین محدوده شنوایی مربوط به گفتار ،‌بین فرکانس های ۳۰۰ تا ۳۰۰۰ هرتز قرار دارد . یک گوش ایده آل می تواند صداهایی از۲۰ تا ۲۰۰۰۰ هرتز را بشنود . بیشترین حساسیت گوش انسان در حدود فرکانس ۱۰۰۰ هرتز است . اندازه گیری دقت شنوایی در فرکانس های بالا ( ۱۲ تا ۱۸ هزار هرتز ) می تواند در تشخیص زودرس آسیب حلزون به وسیله داروهای اتوتوکسیک کمک کند و در صورت مثبت بودن آزمون ، دارو باید قطع شود . این آزمون ها همچنین می توانند بطور زودرس ، آسیب عصب هشتم را در جریان ترومای صوتی یا نوروم آکوستیک نشان دهند .

ماسکه کردن :

هنگامی که یک گوش مورد آزمایش قرار می گیرد ، باید گوش مقابل را از جریان آزمون حذف نمود . ماسکه نکردن گوش سالم یکی از اشتباهات رایج است که بعلت آن پزشک تصور می کند که گوش ضعیف بیمار به خوبی می شنود . اگر اختلاف سطح شنوایی دو گوش بیش از ۳۰ دسی بل باشد ، برای بررسی انتقال هوایی باید گوش سالم را ماسکه کرد . ماسکه کردن در ارزیابی انتقال استخوانی اهمیت خاصی دارد . هرچه اختلاف سطح شنوایی دو گوش بیشتر باشد ، لزوم ماسکه کردن گوش سالم بیشتر می شود . یکی از وسایل ماسکه کردن گوش جعبه صدای بارانی است . این جعبه با تولید صدا ، موجب ماسکه شدن گوشی که مورد آزمایش نیست ، می شود و در آزمون های دیاپازونی یا صدایی میتوان از آن استفاده نمود . اودیومترها نیز به یک دستگاه تولید صوت جهت ماسکه کردن مجهز هستند .

اودیومتری گفتاری :

در این آزمون به جای صداهای خالص از صداهای گفتاری استفاده می شود . این آزمون شامل ارزیابی آستانه درک گفتاری و ارزیابی توانایی تفکیک گفتار است . آستانه درک گفتار ، حداقل شدت صوتی است که در آن بیمار بتواند ۵۰ درصد از لغات استفاده شده در آزمون راتکرار کند . این لغات عبارتند از لغات دو سیلابی که استرس یکسانی روی هر دو سیلاب آنها وارد می شود . توانایی تفکیک گفتار با استفاده از لغات تک سیلابی  و از نظر آوایی متعادل ارزیابی میشود . این لغات با شدت حداقل ۴۰ دسی بل بالاتر از آستانه درک شنوایی و یا در یک سطح شنوایی که بیمار احساس ناراحتی نکند، پخش می شوند . افراد طبیعی می توانند ۹۵ تا ۱۰۰ درصد این کلمات را به درستی تکرار کنند ، اما بیماران مبتلا به انواع حسی – عصبی یا مختلط کاهش شنوایی ، ممکن است قادر به تکرار بسیاری از این کلمات نباشند . درمواردی هر قدر هم که شدت کلمات بالاتر برده شود، باز هم بیمار قادر به درک آنها نخواهد بود . در واقع در بعضی از بیماران اگر شدت صدا به آن سوی محدوده قابل تحمل افزایش داده شود ، میزان درک کلمات کاهش می یابد . اگر امتیاز بیمار کمتر از ۸۰ درصد باشد ، گفته می شود که وی توانایی تفکیک گفتاری ضعیفی دارد . این افراد معمولا“ درمکالمات روزانه بیان می کنند که صدا را می شنوند ولی قادر به درک آنچه که گفته می شود نیستند. چنین بیمارانی در مکالمات گروهی و یا هنگام گوش دادن به چیزی حین سر و صدا دچار مشکل می شوند . افراد دارای قدرت تفکیک ضعیف ، معمولا“ دچار کاهش شنوایی در فرکانس های بالا نیز هستند. این افراد نمی توانند حروف بی صدای با فرکانس بالا که سبب وضوح کلام می شوند را بشنوند، اما ممکن است قادر به شنیدن حروف صدادار با فرکانس پایین تر باشند .

برخلاف افراد مبتلا به بیماری حلزون ، افراد مبتلا به کاهش شنوایی انتقالی معمولا“ امتیاز بالایی را در این آزمون بدست می آورند زیرا تنها چیزی که این بیماران برای خوب شنیدن به آن نیاز دارند ، تقویت صدا است .

اودیومتری با صوت خالص ، سنجش آستانه درک گفتار و تعیین قدرت تفکیک کلام مهمترین آزمونهای شنوایی هستند .

رکروتمان : حالتی است که فرد توانایی شنیدن چیزی را ندارد تا اینکه شدت صوت به حد معینی برسد . بعد از این مرحله افزایش بسیار ناچیزی در شدت صوت باعث ناراحتی فرد می شود . افراد مبتلا به رکروتمان که معمولا“ پیر هستند ، ابتدا صدای صحبت کننده را نمی شنوند بعد که فرد صحبت کننده صدای خود را بلند می کند ، بیمار با نارحتی می گوید : « لازم نیست سر من فریاد بزنید» . رکروتمان مانع بزرگی در هماهنگ شدن با سمعک است .

دیپلاکوزیس : دیپلاکوزیس همانند رکروتمان در اختلالات عضو کورتی ایجاد می شود . در این حالت یک صدا ، توسط هر کدام از گوش ها به صورت متفاوتی شنیده می شو د. بیمار مبتلا به دیپلاکوزیس معمولا“ موسیقی را دوست ندارد ، زیرا حس می کند اصوات آن هماهنگ نیستند

پاسخ دهید