آخرین اخبار : 

اختصاصی

آزمونهای اختصاصی شنوایی

این آزمونها می توانند در تعییین محل ضایعه ای  که موجب کاهش شنوایی شده کمک کنند. همچنین این آزمونها می توانند بیماران مبتلا به کاهش شنوایی عملکردی را از بیماران مبتلا به کاهش شنوایی ارگانیک افتراق دهند

آزمون SISI :

در این آزمون توانایی فرد در تشخیص افزایشی معادل یک دسی بل در شدت صدا ارزیابی می شود افراد طبیعی به سختی می توانند افزایشهای یک دسی بلی شدت صوت را تشخیص دهند اما افراد مبتلا به آسیب حلزون اغلب این توانایی را دارند. بنابراین این آزمون می توانند کاهش شنوایی به علت آسیب حلزون را از

سایر علل کاهش شنوایی افتراق دهند.

آزمون تنزل صدا :

این آزمون برای تشخیص ضایعات بعد از حلزون استفاده می شود. در آزمون تنزل صدا یک صدای خالص و مداوم درحدود آستانه شنوایی برای بیمار پخش می شود. اگر صدا ادامه یافت ولی بیمار به تدریج احساس کرد که صدا را نمی شنود شدت آن را زیادتر می کنند این عمل تا هنگامی که یک صدای واحد به مدت یک دقیقه قابل سمع باشد ادامه می یابد. فردی با شنوایی طبیعی می تواند یک صدا را که شدت آن ۵ تا۱۰ دسی بل بالاتر از استانه شنوایی اوست به مدت یک دقیقه به ممتد بشنود، اما بیمارانی که مبتلا به آسیب بعد از حلزون یا آسیب شدید حلزون هستند فقط وقتی می توانند یک صدا را به مدت یک دقیقه بشنوند که شدت آن ۲۰ تا ۶۰ دسی بل افزایش یافته باشد. پاره ای از بیماران ممکن است قادر به شنیدن هیچگونه صدایی به مدت بیشتر از چند ثانیه نباشند .

آزمون ABLB :

این آزمون برای ارزیابی رکروتمان انجام می شود .در این آزمون یک صدا با شدت یکسان برای دو گوش پخش می شود . اگر احساسی که بیمار از بلندی صدا در اودیوگرام دارد به گونه ای غیر عادی زیاد باشد ، بیانگر رکروتمان است . رکروتمان در آسیب حاصل از ترومای صوتی ، بیماری منیر و داروهای اتوتوکسیک رخ میدهد .

اودیومتری امپدانس :

در اودیومتری امپدانس ، قابلیت پذیرش ( کمپلیانس ) سیستم شنوایی و یا کمیت برعکس آن ، یعنی مقاومت ( امپدانس ) سیستم شنوایی ارزیابی می شود . هر چه کمپلمانس سیستم بیشتر باشد ،‌انرژی صوت بیشتر جذب می شود و بر عکس هر چه سیستم غیر قابل انعطاف باشد ، انرژی بیشتری به مجاری شنوایی خارجی بر می گردد . تمپانومتری به سادگی و در مدت کوتاهی قابل انجام است و در کودکان نیز می توان از آن استفاده نمود . در تمپانومتری از یک قطعه گوشی استفاده می شود که سه منفذ جداگانه دارد . یک به منبع صوتی و دیگری به میکرفون و فشارسنج متصل است . از طریق سومین منفذ ، فشار هوای درون مجرای گوش تغییر داده می شود . کمپلیانس وقتی که فشار هوای دو طرف گوش یکسان باشد ، بیشترین مقدار است . اگر قابلیت پذیرش ( کمپلیانس ) گوش بیمار را در یک محور و فشار هوا را در محور دیگر رسم کنیم، تمپانوگرام بدست می آید .

در فیکساسیون استخوان چکشی ، در تمپانوگرام امپدانس بیشتری نسبت به گوش طبیعی دیده می شود ( گوش سخت ) . در اوتیت سروز نیز تمپانوگرام همین نتایج را نشان می دهد .

اودیومتری امپدانس ، ارزش ویژه ای درکودکان دارد، زیرا نیاز به پاسخهای ارادی ندارد . در صورت طبیعی بودن تمپانومتری ، غالبا“ میتوان کاهش شنوایی انتقالی را رد نمود . با این حال ، سنجش امپدانس نمی تواند همانند اودیومتریهای مرسوم نتایج دقیقی از دقت شنوایی ارائه دهد .

دو آزمون دیگر نیز می توان با استفاده از اودیومتری امپدانس انجام داد . آزمون رفلکس عضله رکابی ،‌شدت صوتی را نشان می دهد که در آن عضله رکابی منقبض شده و امپدانس گوش میانی افزایش می یابد. در این آزمون ابتدا گوشی که مورد آزمایش نیست با قرار دادن یک پروپ صوتی کاملا“ بسته می شود . سپس صدایی در گوش مورد آزمایش پخش می شود . در صورت کافی بودن شدت صوت ( معمولا“ ۷۰ تا ۸۰ دسی بل بالای آستانه ) ، انقباضات دو طرفه عضلات رکابی رخ می دهد و تغییرات حاصله در کمپلیانس ، درتمپانوگرام مشخص می شود . یکی از مواردی که نتایج غیر طبیعی از رفلکس عضله رکابی به دست می آید ، حالت رکروتمان است . دراینحالت ، رفلکس عضله رکابی در شدت صوتی کمتر از ۴۰ دسی بل بالای آستانه شنوایی رخ می دهد ، در حالی که در گوش طبیعی پیدایش این پاسخ در سطح ۷۰ تا ۸۰ دسی بل بالای آستانه شنوایی قابل انتظار است . از طرف دیگر در ضایعات بعد از حلزون نظیر نوروم آکوستیک ممکن است این رفلکس رخ ندهد .

اودیومتری امپدانس در مورد افرادی که به کاهش شنوایی شدید در یک گوش تمارض می کنند ، مفید است. اگر صدای وارد شده به گوش مذکور ، موجب رفلکس عضله رکابی در گوش دیگر شود ، گوش مورد آزمایش ناشنوا نمی باشد .

اودیومتری امپدانس نباید جایگزین سایر آزمون های اودیومتری و معاینه بالینی خصوصا“ پنومواتوسکوپی و مشاهده پرده صماخ شود .

در حضور پرده صماخ سالم یا در صورت وجود لوله میرنگوتومی در پرده صماخ پاره شده ، می توان آزمایش عملکرد شیپور استاش را نیز انجام داد . در این مورد رایج ترین آزمون تست بلع است . دراین آزمون ، در صورت طبیعی بودن عملکرد شیپور استاش ، با انجام عمل بلع فشار هوای دو طرف پرده صماخ متعادل می شود . در صورت سالم بودن پرده صماخ یک تمپانوگرام با فشار منفی ( نوع C ) نشانه خوبی از اختلال عمل شیپور استاش است .

اودیومتری ساقه مغز :

اودیومتری ساقه مغز از آنجایی که ارزیابی فعالیت الکتریکی در مسیرهای شنوایی است ، نظیر اودیومتری الکتروآنسفالوگرافی می باشد . این آزمون ، میزان دقیقی از عملکرد شنوایی بدست می دهد و ازآنجایی که آزمایش کاملا” عینی ( ابژکتیو) است ، تنها به ساکت ماندن بیمار درخلال آزمایش نیاز دارد. الکترودهایی به سرو زایده ماستویید متصل می شوند و از طریق آنها، پاسخ الکتریکی به تحریکات صوتی بررسی می شود . بدین صورت ۵ موج ثبت می شود که موج I فعالی
ت در عصب حلزونی موج II فعالیت در هسته عصب حلزونی ، موج III فعالیت در نورونهای کمپلکس زیتونی فوقانی موج IV فعالیت در لمنیسکوس خارجی و موج V فعالیت در کالیکولوس تحتانی را نشان می دهند .

کاربردهای اصلی اودیومتری ساقه مغز عبارتند از: بررسی شیر خوارانی که احتمال وجود کاهش شنوایی در آنان زیاد است وتشخیص ضایعات بعد از حلزون که باعث زیاد شدن نسبت موج I به موج V می شوند . چون بعضی از امواج فعالیت منطقه خاصی از راه شنوایی را نشان می دهند ، تغییر شکل این امواج می تواند نشانه ضایعه ای در آن ناحیه باشد.

نوع دیگری از اودیومتری با پاسخهای الکتریکی ، الکتروکوکلئوگرافی است . در این روش پتانسیلهای با منشاء حلزون و عصب هشتم اندازه گیری می شوند . از مزایای الکتروکوکلئوگرافی ، قرارگیری الکترود در نزدیکی منابع تولید صدا در گوش داخلی است . اما از معایب این روش نیز این است که برای انجام بهترین نوع ثبت ، سوراخ کرده پرده صماخ ضروری است . همچنین این روش نمی تواند وضعیت قسمت هایی از عصب هشتم را که مرکزی تر از حلزون هستند ، مشخص کند و بنابراین نمی توان از آن بعنوان یک آزمون دقیق شنوایی استفاده کرد .

امیسیونهای اتوآگوستیک :

امیسیونهای اتوآگوستیک ، صداهای کم شدتی هستند که در حلزون تولید شده و از طریق گوش میانی به مجرای شنوایی خارجی منتقل می شوند . این امیسیون ها را میتوان به وسیله میکروفونهای خاصی از مجرای گوش استخراج نمود . امیسیونهای اتوآگوستیک، تنها روش ارزیابی عمل حلزون هستند که بطور اختصاصی وضعیت اجزای پره نورال مسیرهای شنوایی را مشخص می کنند. معمولا“ نتایج این آزمایشات کاملا“ ثابت باقی می مانند، بنابراین روش مذکور را میتوان برای بررسی درازمدت اختلال پیشرونده عملکرد شنوایی در اثر وراثت ، افزایش سن و صداهای صنعتی به کار برد. این آزمون به سرعت قابل انجام است و حالت عینی ( ابژکتیو ) دارد .

روش های ارزیابی شنوایی در شیرخواران و کودکان

در شیرخواران دارای سن کمتر از ۶ ماه وجود یا عدم وجود رفلکس جهشی میتواند سرنخی از شنوایی شیرخوار باشد . در اواخر سال اول کودک برای تعیین محل صدا تلاش می کند . با افزایش سن کودک، میتوان از اودیومتری به کمک وسایل بازی استفاده نمود.

با این وجود دقیق ترین و قابل اعتمادترین روش برای آزمایش شنوایی در این گروه سنی ، بررسی پاسخ برانگیخته شده ساقه مغز (BSER) است که می توان از آن در تمام گروههای سنی استفاده نمود. از آنجایی که کودکان برای یادگیری تکلم نیاز به شنوایی دارند ، تشخی کاهش شنوایی درکودکان زیر ۱۸ ماه اهمیت ویژه ای دارد . سمعک ها با موفقیت در شیرخواران زیر ۶ ماه به کار رفته اند. اگر کاهش شنوایی شدید باشد، آموزش حسی باید در مراحل اولیه زندگی کودک آغاز شود تا کودک بتواند لب خوانی و ادا کردن صداهای آوایی ساده را یاد بگیرد .

پاسخ دهید