آخرین اخبار : 

عفونت

اوتیت خارجی :

اوتیت خارجی به التهاب لاله گوش و مجرای شنوایی خارجی اطلاق می شود . علت این بیماری ممکن است عفونت، درماتیت و یا هر دو باشد . قارچها علت موارد زیادی از عفونت های گوش خارجی در مناطق حاره هستند . اما باکتریها شایعترین علت اوتیت خارجی در مناطق معتدل می باشند . این بیماری در تابستان شایعتر از زمستان است . اوتیت خارجی ممکن است بدنبال عفونت های سر و صرت ( مثل درماتیت اگزماتویید عفونی ) رخ دهد . اما در اکثر موارد به صورت یک عفونت اولیه است . باکتریهایی که به طور شایع از مجرای گوش مبتلایان به این بیماری به دست آمده اند عبارتند از : پسودوموناس آئروژینوزا، پروتئوس ولگارس . اشریشیاکولی ، استافیلوکوک آرئوس . در این میان پسودوموناس شیوع بیشتری دارد . اوتیت خارجی در شناگران شایعتر است و بدین علت گوش شناگران نامیده می شود .

شایعترین قارچ هایی که گوش خارجی را درگیر می کنند عبارتند از : کاندیداآلبیکنس و انواع آسپرژیلوس (‌خصوصا“ آسپرژیلوس niger که توده سیاه رنگی درگوش ایجاد میکند ) .

اوتیت خارجی حاد :

در مراحل اولیه بیماری درد خفیفی وجود دارد که با حرکت لاله گوش تشدید می شود . ممکن است تب خفیف و ترشح غلیظ و زردرنگی از مجرای گوش وجود داشته باشد . اگر مجرای گوش متورم شده یا توسط مواد زاید مسدود شود ،‌کاهش شنوایی و احساس پری گوش رخ میدهد . در مراحل پیشرفته بیماری معمولا“ درد شدیدی وجود دارد و سردرد در یک طرف سر ایجاد می شود . معمولا“ ترشح چرک و کاهش شنوایی وجود دارد . درمعاینه تراگوس ، کونکا و مجرای گوش متورم است . حرارت بدن ممکن است افزایش یابد، اما معمولا“ درحد طبیعی باقی می ماند . حرکت دادن تراگوس و یا وارد کردن کشش به لاله گوش باعث تشدید درد میشود . بعضی از بیماران به علت درد شدید ، اجازه معاینه گوش را نمی دهند . افزایش درد در اثر حرکت گوش خارجی از نکات مهم در تشخیص افتراقی میان اوتیت خارجی و اوتیت میانی است. افتراق این دو عفونت اهمیت زیادی دارد . درمراحل شدید ، هر دو بیماری موجب درد ، تب و ترشح چرکی می شوند .

معمولا“ مجرای گوش متورم و رنگ پریده است و با شیوع کمتری قرمز رنگ می باشد . لنفادنوپاتی شایع است و غده های لنفاوی حساس ممکن است در جلوی تراگوس، پشت گوش و یا در قسمت فوقانی گردن وجود داشته باشند . گاهی آدنوپاتی پشت گوش به حدی است که لاله گوش را به جلو می راند . چنین حالتی را باید از آبسه ساب پریوستئال موجود درماستوییدیت حاد افتراق داد. وقتی که خود لاله گوش مبتلا باشد ، نشت چرک و دلمه بستن آن قابل مشاهده است و ممکن است روی آن پرستول ایجاد شود . عفونت ممکن است به پوست صورت یا سر گسترش یابد .

معمولا“ عفونت های مجرای گوش نسبت به عفونتهای لاله گوش درد بیشتری دارد . در اوتیت خارجی حاد معمولا“ بعلت تورم مجرای گوش نمی توان پرده صماخ را دید ، اما اگر بتوان آن را دید اغلب ظاهر طبیعی دارد .

اوتیت خارجی مزمن

دراین حالت به جای درد ،‌شکایت اصلی خارش است . معمولا“ در اثرخاراندن زید ، مجرای گوش دچار خراشیدگی می شود . دست کاریهای مورد استفاده برای پاک کردن گوش که در افراد طبیعی معمولا“ ناخوشایند و حتی دردناک هستند ، برای این بیماران حالت مطلوبی دارند . در تعدادی از این بیماران ترشح گوش مشاهده می شود . تنها درصورت انسداد گوش به وسیله مواد زاید ، کاهش شنوایی وجود دارد . در اوتیت خارجی مزمن اپی تلیوم مجرای گوش و یا لاله گوش حالت ضخیم و قرمز رنگ دارد . هم مجرای گوش و هم سطح پرده صماخ در برابر پاکسازی به وسیله اپلیکاتورهای پنبه ای غیر حساس هستند . در اثر دستکاری لاله گوش و یا تراگوس درد ایجاد نمی شود . پرده صماخ ممکن است طبیعی و یا اندکی ضخیم به نظر برسد .

در موارد نادری نوعی عفونت شدید که باعث تخریب استخوان می شود ، رخ می دهد که آن را اوتیت خارجی نکروزان یا اوتیت خارجی بدخیم می نامند . این عفونت مرگ و میر بالایی دارد و بیشتر در بیماران مسن دیابتی دیده می شود .سایر افراد مستعد ، بیماران دچار نقص ایمنی و دریافت کننده های استروییدها هستند . ارگانیسم دخیل ،‌پسودوموناس آتروژینوزا است . تابلوی بیماری بصورت درد و ترشح پیش رونده از مجرای گوش است . در معاینه بافت گرانولاسیون درمحل اتصال بخشهای استخوانی و غضروفی مجرای شنوایی خارجی دیده می شو د. با پیشرفت بیماری ،‌عفونت به غده پاروتید ، عروق کاروتید ، استخوان ماستویید و یا قاعده جمجمه گسترش می یابد و ممکن است استئومیلیت قاعده جمجمه ، فلج عصب فاسیال ، کاهش شنوایی و اختلال عملکرد وستیبول به وجود آید .

دبریدمان موضعی حائز اهمیت است .اما درمان انتخابی تجویز سیستمیک تیکارسیلین ، جنتامایسین و یا سفالوسپورین های موثر بر پسودوموناس ( سفرپرازون یا سفتازیدیم ) است . سیپروفلوکساسین و اوفلوکساسین نیز موثر هستند . تنها در مواردی که عفونت به درمانهای مذکور پاسخ نداد ، رزکسیون رادیکال از طریق جراحی صورت می گیرد .

درمان اوتیت خارجی حادو مزمن

در موارد اوتیت خارجی حاد خفیف ، درمان موضعی به تنهایی کافی است . درمان با تمیز کردن مجرای گوش آغاز می شود . بدین منظور از ترکیبات آرام بخش با یا بدون آنتی بیوتیک و هیدروکورتیزون استفاده می شود . تمام محلولهای گوش PH اسیدی دارند ، زیرا اغلب باکتریها و قارچ ها در محیط های اسیدی قادر به ادامه حیات نیستند و بیشتر در بیماران مبتلا به اوتیت خارجی مزمن و خشک به کار می روند . اگر لاله گوش گرفتار باشد ، می توان آن را با گاز یا پنبه آغشته به محلول استات آلومینیوم یا اسید بوریک اشباع شده پانسمان نمود. اگر تورم مجرا مانع نفوذ قطره ها شود باید تکه ای پنبه و یا مش آغشته به قطره های مذکور را در داخل مجرای گوش قرار داد. اگر مجرای گوش حالت اگزماتو داشته باشد یکی از قطره ها گوشی موثر محلول بارو ( استات آلومینیوم ۵ درصد ) است . در مواردی دیگر قطره های آنتی بیوتیکی با یا بدون هیدروکورتیزون مفید هستند . قطره های حاوی پلی میکسین B ، نئومایسین و کلیستین بر باکتریهای گرم منفی که گوش را مورد حمله قرار می دهند، موثر هستند . درموارد اوتیت خارجی استافیلوکوکی ، داروهای فوق غیر موثر هستند و باید از قطره کلرامفینکل و یا پماد باسیتراسین استفاده نمود.

در اوتیت خارجی خفیف ، آسپرین برای تخفیف درد کافی است ، اما در موارد شدید ممکن است استفاده از ضد دردهای پرقدرت ضرورت یابد . گرم کردن موضعی ممکن است از ناراحتی بیمار بکاهد. در مراحل شدید اوتیت خارجی هنگامی که مجرای گوش متورم است و تب و درد شدیدی وجود دارد، باید از آنتی بیوتیک های سیستمیک نظیر پنی سیلین، اریترومایسین یا آمپی سیلین به مدت ۱۰ روز استفاده نمود . کشت های میکروبی راهنمای خوبی برای انتخاب نوع آنتی بیوتیک هستند . مشی که درون گوش قرار داده می شود، باید بعد از ۲۴ تا ۴۸ ساعت خارج شود . اگر وضعیت مجرا رسیدن قطره ها به داخلی ترین بخش مجرا و پرده صماخ را امکان پذیر سازد ، نیازی به قرار دادن مجدد مش نمی باشد ، اما اگر هنوز مجرا دچار تورم قابل ملاحظه ای باشد ،‌یک مش درگوش قرار داده می شود و مصرف قطره ها ادامه می یابد .

بیماران مبتلا به اوتیت خارجی حاد ممکن است تا هنگام بهبودی عفونت به پاکسازی روزانه یا یک روز در میان مجرای گوش نیاز داشته باشد .

گاهی یک واکنش آلرژیک باعث اوتیت خارجی شده و یا بر آن اضافه می شود . علت این واکنش ها ممکن است قطره های گوش یا فراورده هایی نظیر لاک ناخن و یا رنگ مو باشد . درماتیت ایجاد شده با قطع مصرف مواد مسئول بهبود می یابد .

در اوتیت خارجی مزمن ، مهمترین درمان خارج ساختن دقیق تمام مواد زاید از مجرای گوش است. این امر معمولا“ با استفاده مکرر از اپلیکاتورهای پنبه ای ( غالبا“ آغشته به پمادها) انجام می شود . پاکسازی شیار تمپانیک تحتانی اهمیت خاصی دارد ،‌ زیرا ممکن است چرک و مواد زاید دراین قسمت جمع شده و موجب تاخیر بهبودی شوند . اگر اوتیت خارجی مزمن در اثر عفونت ایجاد شده باشد می توان از پمادهای آنتی بیوتیکی حاوی نئومایسین ، پلی میکسین و یا کلیستین ( با یا بدون هیدروکورتیزون ) به صورت موضعی سه بار در روز بمدت یک هفته استفاده نمود . پمادهایی که فاقد آنتی بیوتیک هستند نیز ممکن است موثر باشند، به خصوص در اوتیت های خارجی که بعلت درماتوزها ( درماتیت سبوره ئیک ) هستند .

پاسخ دهید