آخرین اخبار : 

عفونت قارچی

عفونت های قارچی:

عفونت های قارچی مجرای گوش در نواحی حاره ای شایع هستند ، اما در آب و هوای معتدل نیز رخ می دهند . یکی از شواهد افتراق دهنده عفونت های قارچی از باکتریایی این است که در عفونت های قارچی شکایت اصلی خارش است . اگر عفونت مختلط باشد ، معمولا“ درد همراه با خارش حتی بدون انجام کشت نیز قابل تشخیص هستند ، زیرا میسلیوم ها و هیف های قارچی را به آسانی با میکروسکوپ میتوان دید. شایعترین قارچ هایی که گوش را گرفتار می کنند ، عبارتند از : آسپرژیلوس niger ، کاندیدا آلبیکانس و سایر قارچ های مخمر مانند . آسپرژیلوس niger یک توده سیاه یا خاکستری رنگ مشابه کاغذ خشک کن در مجرای گوش ایجاد می کند . با برداشتن این توده ، اپی تلیوم زیرین بصورت هیپرمیک و ادماتو به نظر می رسد . تمام عفونت های قارچی ایجاد علامت نمی کنند ، چون در خیلی از مواقع رشد این قارچ ها به صورت ساپروفیتی و در سطح واکس یا سایر مواد زاید است و  تهاجم به بافت وجود ندارد .

fungal_otitis_externa

درمان شامل پاکسازی دقیق مجرای گوش و استفاده از یک داروی موضعی اکسفولیان نظیر محلول ۲ درصد اسید سالیسیلیک درالکل می باشد . قطره های اسید استیک ۵/۰ % نیز موثر هستند . برای درمان عفونت های کاندیدایی از پمادهای حاوی نیستامین یا میکوستاتین استفاده می شود . سایر داروهای موثر بر قارچها عبارتند از : پماد آمفوتریسین B ، محلول تیمولول و محلول ویوله دوژانسین .

در مورد عفونت های قارچی نیز پاک کردن هر روز یا یک روز در میان مجرا به روند بهبودی سرعت می دهد .

درمان جراحی در اوتیت خارجی مزمن به ندرت اندیکاسیون پیدا می کند ، اما در مواردی که بیماری سالها ادامه داشته باشد، مجرای گوش توسط اپی تلیوم متورم و فیبروزه مسدود می شود و در نتیجه درمان طبی ناموفق خواهد بود . دراین موارد اکسیزیون اپی تلیوم به همراه پیوند پوستی Split thickness اندیکاسیون خواهد داشت .

فورنکولوز :

فورونکولوز نوعی اوتیت خارجی موضعی است که در نیمه خارجی مجرای گوش رخ میدهد . در این حالت ، فولیکول های مد دچار عفونت میشوند . حتی یک فورونکل کوچک نیز می تواند موجب درد شدیدی شود، مگر این که بطور خودبخودی یا توسط انسیزیون باز شود . علایم بیماری مشابه اوتیت خارجی حاد می باشد. به جز این که نورنکل موضعی تر است و مجرای گوش ممکن است دراین حالت مرطوب نباشد . استئوم مجرای گوش گاهی با فورونکل اشتباه می شود ، اما استئوم ها حساس و قرمز رنگ نیستند . همچنین استئوم ها در قسمت استخوانی مجرا قرار دارند . فورونکلها باید از راس خود برش داده شوند . در مراحل اولیه میتوان از مش مرطوب شده با محلول بارو برای تخفیف درد استفاده نمود . حرات موضعی نیز موجب تخفیف درد می شود . درحضور تب و یا سلولیت بافت های اطراف ، آنتی بیوتیک سیستمیک توصیه میشود . مهمترین علت فورنکل ، عفونت های استافیلوکوکی است . بنابراین دی کلوگزاسیلین و سایر داروهای ضد استافیلوکوک ، آنتی بیوتیک های انتخابی هستند .

پری کندریت :

پری کندریت لاله گوش معمولا“ یک اختلال جدی است و غالبا“ عامل آن پسودوموناس می باشد. این حالت معمولا“ بدنبال اوتیت خارجی ، تروما و یاعمل جراحی رخ می دهد . در ابتدا قرمزی ، گرمی و تورم لاله گوش وجود دارد و به سرعت درد نیز رخ میدهد . در اغلب موارد آدنوپاتی پشت گوشی وجود دارد .

perichondritis

درمان با آنتی بیوتیک هایی نظیر تیکارسیلین ، سفتازیدیم و یا سیپروفلوکساسین صورت می گیرد . اگرعلایم شدید باشد ، بیمار باید بستری شود و کشت های میکروبی انجام شوند . درمان موضعی بی اثر است . اما در صورت وجود همزمان اوتیت خارجی ترشح دار ، محلول بارو مفید خواهد بود . پیدایش حالت تموج،‌ برش و برداشت غضروف نکروتیک را الزامی می سازد. در مورد اخیر لاله گوش به دنبال ترمیم ، تغییر شکل می دهد و پیش آگهی ظاهر آن ضعیف است .

هرپس زوستر گوش :

هرپش زوستر گوش ، عفونت ویروسی گانگلیون ژنیکولیت و هسته های اعصاب جمجمه ای هفتم و هشتم است . در این حالت ممکن است وزیکولهایی در مجرای گوش تشکیل شوند . با پاره شدن این وزیکول ها ، دلمه هایی در دیواره خلفی مجرا ، قسمت خلفی پرده صماخ ، گوش خارجی و کونکا ایجاد می شود . سایر علایمی که ممکن است در این بیماری رخ دهند ، عبارتند از : درد شدید گوش ، فلج عصب فاسیال ، کاهش شنوایی حسی – عصبی ، سرگیجه و کاهش میزان اشک ، بزاق و قوه چشایی . درمان علامتی است .

پولیپ های گوش :

پولیپ های گوش در عمق گوش تشکیل می شوند و تقریبا“ همیشه توسط ترشحات چرکی پوشیده شده ، به راحتی خونریزی می کنند . پولیپ عفونت گوش خارجی نمی باشد ، اما ممکن است از مجرای گوش و یا ازگوش میانی منشاء بگیرد و معمولا“ متشکل از بافت گرانولاسیون است . پولیپ هایی که از بافت گرانولاسیون تشکیل شده اند نیز معمولا“ توسط مخاط سنگفرشی پوشیده می شوند ، اما اغلب قرمز تر از پولیپ های مخاطی بوده ، آسانتر از آنها خونریزی می کنند . در هر دو حالت وجود پولیپ نشانه عفونت مزمن است . دراین بیماران یک ترشح چرکی بدبو وجود دارد و در صورت برخاستن پولیپ از گوش میانی یا انسداد مجرای گوش ، کاهش شنوایی وجود خواهد داشت . خونریزی شایع است . فرد معاینه کننده باید مشخص کند که آیا پولیپ از اپی تلیوم مجرای گوش منشاء گرفته و یا از طریق سوراخ پرده صماخ به داخل مجرا برآمده شده است . بدین منظور مجاری گوش باید بدقت پاک شود . اگر پولیپ به آسانی قابل رویت باشد ، می توان آن را با یک میله به آرامی حرکت داد و ارتباط آن را با پرده صماخ بررسی نمود . درمان پولیپ ، جدا نمودن آن از قاعده اش است . انجام این عمل معمولا“ باعث خونریزی ناراحت کننده ای می شود که می توان آن را با تامپون توسط پنبه آغشته به اپی نفرین یک در هزار کنترل نمود . باید توجه داشت که درحین درمان پولیپ ، نباید آن را از جایش کند ، به ویژه اگر از سوراخی در ربع خلفی – فوقانی پرده بیرون آمده باشد ، زیرا امکان آسیب رساندن به استخوان رکابی ، عصب فاسیال و یا زنجیره استخوانچه ای وجود دارد . پولیپ هایی که از مجرای گوش منشاء می گیرند به سرعت بعد از درمان بهبود می یابند ، زیرا در این موارد هیچگونه بیماری استخوانی زمینه ای وجود ندارد .

پاسخ دهید