آخرین اخبار : 

پرده تیمپان

پرده صماخ :

به استثنای ثابت شدن پایه استخوان رکابی ( اتواسکلروز ) و در رفتگی استخوانچه ها تقریبا“ تمام بیماریهای گوش میانی به صورت تغییراتی درموقعیت ، رنگ و شکل پرده صماخ منعکس می شوند . تغییرات التهابی در داخل لایه های پرده صماخ ممکن است موجب پیدایش وزیکول هایی در پرده شوند . به این حالت میرنژیت بولوز گفته می شود که گاهی در عفونت های ویروسی رخ می دهد . در اوتیت میانی سروز ، پرده صماخ تو رفته و محو است و معمولا“ رنگ کهربایی دارد . گاهی از اوقات یک سطح هوا – مایع و یا حبابهای هوا در مایع گوش میانی قابل مشاهده هستند . دراوتیت میانی چرکی تجمع چرک باعث افزایش فشار گوش میانی و بیرون زدگی پرده صماخ می شود . در این حالت شاخص های آناتومیک پرده صماخ محو است . چسبندگی های آناتومیک پرده صماخ محو است . چسبندگیهای گوش میانی می توانند موجب تورفتگی نا منظم پرده شوند . کلستاتومهای ماستویید یا حفره اپی تمپان غالبا“ با سوراخ پرده صماخ و ترشح بدبو همراه هستند . به ندرت یک کلستاتوم ممکن است از ورای یک پرده سالم قابل مشاهده باشد . در این موارد پرده صماخ سفید و برجسته بنظر می رسد . اما نسبت به وضعیت ایجاد شده توسط اوتیت میانی تورم لوکالیزه تر است . حتی در اتواسکلروز نیز ممکن است یک رنگ صورتی در پرومنتوری وجود داشته باشد که از ورای پرده صماخ قابل مشاهده باشد .

نحوه بی حس کردن پرده صماخ:

لایه بیرونی پرده صماخ اپی تلیوم سنگفرشی است و فاقد غشای مخاطی می باشد . بنابراین روشهای مرسومی که برای بی حسی موضعی لایه های مخاطی به کار می رود ، در این مورد بی اثر هستند . محلولهای کوکایین ، پروکایین و یا لیدوکایین که بی حسی خوبی برای غشاهای مخاطی ایجاد می کنند ، در مورد پرده صماخ سالم بی اثر هستند . پرده صماخ را میتوان با استفاده از محلول Bonian که ترکیبی از فنول ،‌کوکایین و منتول است و یا با استفاده از محلول اشباع شده فنول به طور نسبی بی حس نمود . به هر حال بهترین روش بی حس کردن مجرای گوش و پرده صماخ ، تزریق مقدار کمی ( ۱ تا ۲ میلی لیتر ) از بی حس کننده های موضعی نظیر لیدوکایین یا پروکایین به داخل پوست مجرای غضروفی در چند نقطه است .

تمپانواسکلروز :

تمپانواسکلروز در اثر رسوب مواد هیالنی در گوش میانی و پرده صماخ به دنبال بیماریهای التهابی طولانی مدت ( نظیر اوتیت میانی چرکی ) رخ می دهد . این رسوب ها به رنگ سفید یا خاکستری هستند .

 

رسوبات روی پرده صماخ غالبا“ اثری بر شنوایی ندارند . مگر این که آنقدر بزرگ باشند که مانع حرکت پرده صماخ شوند ، اما در گوش میانی ، ممکن است تاثیر وخیمی بر شنوایی داشته باشند ،‌زیرا رسوبات مذکور بیشتر در اطراف پایه استخوان رکابی ایجاد می شوند و آن را در محل خود ثابت می کنند. همچنین در ناحیه اپی تمپان ، تمپانواسکلروز ممکن است باعث ثابت شدن استتخوانهای سندانی و چکشی شود . در موارد مذکور ، تحرک زنجیره استخوانچه ای مختل می شود و شنوایی کاهش می یابد .

سوارخ های ترمیم یافته :

سوراخهای پرده صماخ معمولا“ ترمیم می یابند . اغلب روند ترمیم از طریق تکثیر لایه های اپی تلیال دو طرف پرده صورت می گیرد و لایه فیبرو توانایی تکثیر ندارد . در نتیجه ناحیه ترمیم یافته حالتی نازک تر، شفاف تر و شل تر از قسمت های دیگر پرده دارد و ممکن است با پرده دارای سوراخ اشتباه شود . اگر توسط اتوسکوپ پنوماتیک ، فشارهای مثبت و منفی در مجرای گوش ایجاد شود ، قسمت ترمیم یافته با دامنه وسیع تری به داخل و خارج می رود .

اوتیت خارجی درگیر کننده پرده صماخ :

عفونتهای موضعی مجرای گوش نظیر فورونکل تاثیری بر پرده صماخ ندارند ، اما اوتیت خارجی چه حاد و چه مزمن ممکن است نمای پرده را تغییر دهد . لایه بیرونی پرده صماخ در امتداد اپی تلیوم سنگفرشی پوشاننده مجرای گوش است . بنابراین دچار اختلالات مشابهی با پوست مجرا می شود .

وجود بافت گرانولاسیون بر روی پرده صماخ :

وجود بافت گرانولاسیون در ناحیه پره غالبا“ نشانه این است که سوراخی در پرده صماخ وجود دارد و این بافت از گوش میانی منشاء گرفته است . با این وجود گاهی بافت گرانولاسیون از التهاب اپی تلیوم خود پرده صماخ ناشی می شود . اگر عفونت گوش میانی وجود نداشته باشد، درمان ،‌برداشتن بافت گرانولاسیون به وسیله یک فورسپس کوچک می باشد .

میرنگوتومی :

به برش پرده صماخ میرنگوتومی اطلاق می شود .

27f7d5d1c4263f8179efe493c941b06d-e1367010106557

تخلیه مایع گوش میانی از طریق برش یا آسپیراسیون سوزنی را پاراسنتز می نمامند . بهترین محل برای انجام میرنگوتومی ، بخش خلفی تحتانی پرده صماخ است ، زیرا در این قسمت پرده به راحتی قابل مشاده بوده و هیچ استخوانچه ای به آن متصل نمی باشد . ( براساس اکثر کتب مرجع ، بهترین محل میرنگوتومی بخش قدامی تحتانی پرده صماخ است) . برش پرده صماخ نباید بالای خطی باشد که ساعت های ۳ و ۹ را به هم متصل می کند . به ندرت ممکن است بولب ژوگولر در موقعیت بالاتری قرار داشته باشد و در هنگام میرنگوتومی و سیعترین برش ممکن را ایجاد می کردند . امروزه در اوتیت میانی چرکی انجام برش وسیع لازم نیست ،‌ زیرا استفاده توام با آنتی بیوتیک ها میزان و مدت ترشح را به میزان زیادی کاهش می دهد .

پاسخ دهید