آخرین اخبار : 

فارنژیت

تنها ۱۵ تا ۲۰ درصد عفونت های حلق ناشی از استرپتوکوک بنا همولیتیک است. ویروس ها عامل شایعتر فارنژیت هستند . قبلا“ تصور می شد که علایم سیستمیک فارنژیت باکتریال شدیدتر از فارنژیت ویروسی است . اما صحت این امر بعنوان یک معیار قابل اعتماد برای افتراق عفونت های باکتریایی از ویروسی ثابت نشده است .

 

علایم و نشانه ها : اکثر بیماران گلودرد دارند . در بیمارانی که گلودرد شدید و تب دارند ، احتمال عفونت باکتریال بیشتر است . دراین موارد غالبا“ دیس فاژی و ادینوفاژی وجود دارد . در معاینه اریتم حلق و گاهی اگزودا دیده می شود . گاهی در بچه ها راش های مخملگی ایجاد می شود . بسیاری از این بیماران دچار گلودرد استرپتوکوک بتا همولیتیک گروه A هستند . ممکن است اختلالات گوارشی و سردرد وجود داشته باشد . گاهی ادم نرم و زبان کوچک و آدنوپاتی دردناک ژوگولر فوقانی دیده می شود .

اگر شدت تب و اریتم کم باشد ، احتمال فارنژیت ویروسی بیشتر است . در این حالت آدنوپاتی گردنی نادر بوده ، خشونت صدا شایعتر است . در بیمارانی که گلودرد و اریتم وجود دارد ، اما تب و اگزودا دیده نمی شود ، به احتمال ۸۰ تا ۹۰ درصد عفونت ویروسی است . در این بیماران معمولا“ رینوره وجود دارد . در بیماران مبتلا به عفونت ویروسی ، علامت مشخصی وجود ندارد که نوع ویروس را مشخص کند . تنها مورد استثنای نسبی این قاعده ، هرپانژین است . عامل این نوع فارنژیت ، کوکساکی ویروس A و علایم آن وزیکولهای اختصاصی به همراه نواحی زخمی سطحی در حلق است . از آنجایی که هیچ علامت اختصاصی جهت افتراق عفونت باکتریال از ویروسی وجود ندارد ، انجام کشت میکربی از اقدامات مهم تشخیصی است.

اقدامات تشخیصی : بهترین قدم تشخیصی کشت است . باکتری اصلی عامل فارنژیت ، استرپتوکوک پیوژن گروه A است . سایر استرپتوکوک ها ( گروههای C و G ) ، نایسر یا گنوره ، استافیلوکوک آرئوس ، پنوموکوک و کورینه باکتریوم دیفتریا نیز می توانند موجب فارنژیت شوند . اگر کشت میکروبی به طور صحیحی انجام شود ، حدود ۹۰ درصد عفونتهای استرپتوکوک گروه A را می توان کشف نمود .

فارنژیت دیفتریایی بیشتر درکودکان کمتر از ۱۰ سال دیده می شود .سم تولیده شده توسط کورینه باکتریوم دیفتریا موجب التهاب ، نکروز و در نهایت اگزودا می شود . این اگزودا به مخاط زیرین می چسبد و برداشتن آن موجب خونریزی می شود . این امر وجه افتراق غشای اگزوداتیو دیفتری از سایر غشاهای میکربی است .

فارنژیت ناشی از نایسر یا گونوره دارای علایم فیزیکی شدیدتر از معمول است . در هر بیمار مشکوک به فارنژیت گونوکوکی انجام کشت در آگار شکلاتی احتمال کشت موفق را افزایش می دهد .

هرگاه کشت منفی گزارش شود ، ممکن است علت فارنژیت ، باکتریهای بی هوازی ( که در فلور اوروفارنکس شایع هستند ) یا ویروس ها باشند .

تب فارنگوکنژونکتیوال در اثر آدنوویروس ها است و با تب ، فارنژیت و کنژرونکتیویت مشخص می شود . سایر ویروس هایی که می توانند موجب فارنژیت شوند عبارتند از : هرپس سیمپلکس ، رینوویروس و پاراآنفلوآنزا ، فارنژیت لنفوندولر حاد ، با علایم سیستمیک تری نظیر ضعف عمومی و سردرد تظاهر می نماید. عفونت ناشی از ویروس کوکساکی A با ضایعات زرد روشن در مخاط خلفی حلق مشخص می شود .

درمان : در فارنژیتی که کشت برای استرپتوکوک بتا همولیتیک گروه A  مثبت است ، درمان انتخابی پنی سیلین G بافر شده خوراکی ( بمدت ۱۰ روز ) یا بنزاتین پنی سیلین داخل عضلانی است . در بیمارانی که نسبت به پنی سیلین حساسیت دارند، یک دوره ۱۰ روزه اریترومایسین تجویز می شود . در مورد سایر باکتریها درمان بر اساس کشت و آنتی بیوگرام صورت می گیرد . شستشوی مکرر حلق به پاکسازی موکوس و غشاهای اگزوداتیو از حلق ملتهب کمک می کند. به وسیله کیسه محتوی سالین و ست سرم که به طرف دیواره های حلق جهت داده شده ، می توان شستشو را انجام داد . غرغره کردن اثر چندانی ندارد ، زیرا رفلکس gag مانع برخورد مایع به دیواره خلفی حلق میشود . از استامینوفن می توان به عنوان ضد درد استفاده کرد . گاهی در موارد شدید استفاده از بی حس کننده های موضعی نظیر محلول لیدوکایین موثرتر است .

در دیفتری ، هدف از درمان خنثی سازی توکسین آزاد است که به وسیله آنتی توکسین با منشاء اسبی صورت می گیرد . علاوه بر آنتی توکسین ، از پنی سیلین یا اریترومایسین نیز استفاده می شود . فارنژیت گونوکوکی غالبا“ به پنی سیلین پاسخ میدهد /

منونکلئوز عفونی : منونکلئوز عفونی می تواند فارنژیت شدیدی ایجاد کند . بین منونکلئوز عفونی و ویروس اپشتین بار ارتباطی وجود دارد . به همراه گلودرد معمولا“ غشای اگزوداتیو در اوروفارنکس ، تب و آدنوپاتی گردنی وجود دارد . معمولا“ شواهد درگیری سیستمیک به همراه اسپلنومگالی و گاهی هپاتیت وجود دارد . تشخیص بر اساس آزمایشات سرولوژی نظیر آگلوتیناسیون هتروفیل است . در لام خون محیطی لنفوسیت های آتیپیک بزرگ و افزایش تعداد گلبولهای سفید مشاهده می شود . بیماری خودبخود محدود می شود ، اما درمان علامتی به صورت استفاده از بی حسی موضعی در موارد گلودرد شدید و استفاده از داروهای تب بر، غالبا“ لازم است . در موارد وجود هپاتیت ، پرهیز از الکل بمدت طولانی ضروری است .

ممکن است آبله مرغان و سرخک نیز موجب فارنژیت شوند . درمورد سرخک ضایعات سفیدرنگی به نام نقاط کوپلیک در مخاط بوکال مشاهده می شود .

گاهی یک عفونت ویروسی موضعی باعث تورم های پاپیلوماتو در حلق می شود . این پاپیلوم ها بیشتر در چین های لوزه ای ، حاشیه آزاد کام نرم و یا زبان کوچک دیده می شوند . اغلب دارای یک پایه نازک هستند و در صورت تمایل بیمار میتوان آنها را با جراحی برداشت .

فارنژیت قارچی : کاندیدا آلبیکنس می تواند موجب فارنژیت شود. این بیماری در نوزادان ، افراد مسن ، افراد دچار نقص ایمنی ، افراد ناتوان و بیمارانی که برای مدت طولانی آنتی بیوتیک مصرف کرده اند ، بیشتر دیده می وشد .

این بیماران به همراه گلودرد دچار دیسفاژی نیز هستند ،‌ زیرا اغلب مخاط مری نیز درگیر میشود . در معاینه حلق دارای اریتم است ، اما ادم وجود ندارد . لایه سفیدرنگی در سرتاسر حفره دهان و سطوح مخاطی حلق دیده می شود . تشخیص شامل کشت ترشحات حلق در محیط سابورو و مشاهده میکروسکوپی آن است . این بیماری با تجویز نیستاتین درمان می شود .

شواهدی وجود دارد که کلامیدیا تراکوماتیس ممکن است موجب فارنژیت شود . این عفونت غالبا“ به اریترومایسین پاسخ می دهد .

آنژین ونسان : این بیماری با گلودرد ، دیسفاژی ، وجود زخم های حلقی و تشکیل غشا، در حلق مشخص می شود . ظاهرا” عدم رعایت بهداشت دهان و دندان در پیدایش آن دخیل اتس . سطح لوزه ها و گاهی کام توسط غشای خاکستری کثیفی پوشیده می شود . تنفس بدبو ، آدنوپاتی حساس گردنی و تب خفیف وجود دارد .

تشخیص بر اساس کشت میکربی است . غالبا“ در کشت ترکیبی از باسیل دوکی شکل و اسپیروکت دراز و نازک دیده می شود . در مورد اینکه این ارگانیسم ها واقعا“ پاتوژن باشند ، اختلاف نظر وجود دارد . درمان تجویز پنی سیلین به مدت ۱۰ روز است . در افراد حساس به پنی سیلین از تتراسیکلین استفاده می شود . از پراکسید هیدروژن رقیق بعنوان محلول شستشو می توان استفاده نمود . با وجود اینکه این بیماری خود به خود بهبود می یابد ،‌ ولی به شدت مسری است .

سایر علل فارنژیت ؛ آگرانولوسیتوز ناشی از دارو می تواند موجب گلودرد ، ضعف عمومی و تب شود . بررسیهای تشخیصی تهاجم باکتریهای فلور طبیعی دهان را نشان می دهد . اغلب قطع سریع دارو ، موجب بهبودی علایم می شود . لوسمی ها و درمان آنها نیز می توانند سبب تابلوی مشابهی شوند .

از علل ناشایع فارنژیت می توان پمفیگوس ، اریتم مولتی فورم و سندرم استونس جانسون را نام برد . استروئیدها در درمان هر سه بیماری فوق بکارمی روند .

نازوفارنکس :

شایعترین علت عفونت مخاط نازوفارنکس و بافت های لنفویید ویروس ها هستند که معمولا“ در ارتباط با رینیت و یا عفونت های دستگاه تنفسی فوقانی هستند . عفونت این ناحیه به ندرت موجب علایم لوکالیزه می شود، زیرا منطقه ملتهب در تماس با مایعات و غذاهای جامد قرار نمی گیرد . علایم اصلی این عفونت ناشی از ادم موجود در مجاورت سوراخ شیپور استاش است . در نتیجه اختلال عمل شیپور استاش ، فرد دچار پری گوش و حتی کاهش شنوایی در طرف گرفتار می شود . در معاینه فیزیکی ممکن است کاهش تحرک پرده صماخ و وجود ترشح در گوش میانی مشاهده شود . 

پاسخ دهید